chibitare

เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่่มีเนื้อหาเสียดสี โดยตัวละครในเรื่องได้ดัดแปลงมาจากประเทศบนโลก กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

Y Alert! เนื้อหาที่จะกล่าวถึงต่อจากนี้เป็น Boy's Love อันเป็นจินตนาการส่วนตัวของเจ้าของบลอคเองไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อหาจริงของเฮตาเลียแต่ประการใด และเฮตาเลียไม่ใช่การ์ตูน Y ค่ะ 

 มีแต่ Tag กับแปะของเก่ากิน แต่เค้าอยากได้ดอกไม้สีรุ้งนี่นา งอแงๆ แล้วก็อาทิตย์หน้าสอบด้วยไม่มีเวลานี่นา (เมื่อวานตอนเดินกลับบทสนทนาที่น่าเศร้าใจต่อกระเพาะ จะอยากกินอะไร มันก็จบที่มาม่านั่นแหละ อา...)

 พล่ามไรไม่รู้ ขอเอาฟิคเก่าแปะ ฮาดี...talk ตอนนั้นก็เขียนเรื่องนี้ระหว่างสอบด้วยแฮะ ^^" วนกลับมาซะงั้นน่ะ

Title: You are Nonsense!!
Pairing: อเมริกาxอังกฤษ (+ญี่ปุ่น)
Genre: Comedy (จะฮากันมั้ยนะ ^^a)
Rate: NC17

Preface: แต่งระบายแก้เครียดจากอ่านหนังสือสอบ ว่าจะให้มันสั้นและเร็วที่สุด.......ล่อไปตั้งสี่ห้าชั่วโมงแน่ะ OTL............ ฟิคอาจลวกร้อนมือไปนิดนะคะ แหะๆ ส่วนที่มาของเรื่องมาจาก บลอค faq คุณโอ๋ค่ะ เพิ่งเห็นว่ามีอีดิทเพิ่ม ม...โมเอะ.......

credit : http://ohohoh.exteen.com/20090111/aph-faq
Spoil :

อังกฤษกับทีวี - จากบล๊อกของท่านฮิมะค่ะ เป็นแบบสอบถามของนิตยสารอังกฤษที่มีผู้ตอบว่า"ถ้าเพื่อทีวีจอแบนแล้ว ต่อให้ต้องอดทนไม่มีเซ็กส์ครึ่งปีก็ยอมได้"
......อะไรจะชอบสะสมเครื่องเรือนขนาดนั้น

จากข้อความนี้จิ้นเป็นวรรคเป็นเวรออกมาได้แบบนี้ค่ะ
.
.
.
โทรทัศน์จอแบนสีดำทรงหรูขนาดสี่สิบนิ้วซึ่งวางอยู่ตรงหน้าช่างสวยงามเหลือเกิน ดวงตาสีเขียวจับจ้องอุปกรณ์ไฟฟ้าทรงเหลี่ยมด้วยสายตาหลงใหล ยิ่งพอจินตนาการว่าทีวีเครื่องนี้จะไปตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่นที่บ้าน นึกถึงความเหมาะเจาะลงตัวเข้ากับเครื่องเรือนอื่นแล้วหัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความปิติยินดี

ก็รู้หรอกนะถ้าพูดถึงทีวีจอแบนเดี๋ยวนี้ต้องนึกถึงของเกาหลี แต่ให้ตายเถอะเขาถูกใจทีวีรุ่นนี้จริงๆ เห็นเพียงแวบแรกก็รู้เลยว่าทีวีเครื่องนี้เกิดมาเพื่อเขา อังกฤษคิดด้วยความมุ่งมั่นขณะหันไปทางญี่ปุ่น “โทรทัศน์รุ่นนี้ทำออกมาไม่เลวเลยนะญี่ปุ่น”

“ไม่หรอกครับ ถ้าเป็นโทรทัศน์รุ่น LCD ผมยังต้องพัฒนาอีกเยอะ” ชายหนุ่มร่างเล็กในชุดคินากาชิเอ่ยอย่างถ่อมตัว

“ตอบได้สมกับเป็นนาย” ชายในชุดสูทตัดเย็บอย่างดีเอ่ยโดยไม่ดูตัวเองขณะชี้ไปยังโทรทัศน์ตรงหน้า “ถ้าอย่างนั้นนี่ก็เป็นรุ่นทดลอง?”

“ครับ…ตอนนี้ก็กำลังหาคนลองใช้อยู่เหมือนกันน่ะครับ” ญี่ปุ่นเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ถ้าคนตรงหน้าหัดสังเกตสักนิด นัยน์ตาสีดำสวยๆ นั่นกำลังจ้องมองไปทางอื่น

แต่แน่ล่ะอังกฤษกำลังหน้ามืด มีหรือจะนึกเอะใจ ซ้ำยังวางท่า “หาคนใช้อยู่เหรอ คงลำบากแย่สินะ อืม…เห็นว่านายชอบผลิตของ สงสัยจะไม่มีเวลามาทดลองใช้เอง ถ้ายังไงฉันจะช่วยอุดหนุนมาลองใช้ให้ก็แล้วกัน”

ก็พูดตรงๆ ว่าอยากได้ไปใช้เอง จะอ้อมค้อมให้เหนื่อยทำไมล่ะครับ…ญี่ปุ่นคิดขณะส่งยิ้มบางๆ แน่ล่ะงวดนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ยิ้มการค้า “ไม่ต้องถึงขนาดอุดหนุนหรอกครับ ผมยกให้คุณไปใช้ฟรีๆ เลยก็ได้”

“หะ…หา! ญี่ปุ่น นายพูดจริงเหรอ”

“ลูกผู้ชายอย่างผมพูดแล้วไม่คืนคำหรอกครับ”

“เอ่อ…แต่มันจะดีเหรอ” อังกฤษถามด้วยน้ำเสียงลังเลทั้งที่ตนเองเป็นคนเอ่ยปากขอแท้ๆ ก็นะ…ไม่อยากจะเชื่อว่าญี่ปุ่นจะเป็นประเทศใจกว้างแบบนี้นี่นา

“ดีสิครับ…แต่ว่าผมมีเงื่อนไขนะ” คนเป็นเจ้าของโทรทัศน์เอ่ย

“เอ๋?”

“ผมได้ยินมาว่าประเทศคุณเคยจัดทำแบบสอบถามแล้วมีคนตอบว่าถ้าเพื่อทีวีจอแบนล่ะก็ ต่อให้ต้องอดเซ็กส์ครึ่งปีก็ยอม ผมอยากรู้ว่าเป็นเรื่องจริงเหรอ ถ้ายังไงช่วยพิสูจน์ให้ผมดูได้มั้ยครับ”

ร่างสูงโปร่งยืนนิ่งอึ้ง ได้แต่งงงวยพิศวงกับเงื่อนไขอันแสนพิลึกพิลั่น แวบหนึ่งเขานึกว่าญี่ปุ่นล้อเขาเล่น แต่ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้นยังคงเอ่ยต่อเสียงนุ่ม

“ให้เวลาครึ่งปี ถ้าคุณอังกฤษพิสูจน์ให้เห็นว่าคุณไม่มีเซ็กส์เพื่อทีวีได้จริง ผมยกทีวีเครื่องนี้ให้คุณฟรีๆ เลย”

ยังคงอึ้งไม่เลิก ให้ตายเถอะก็รู้นะวัฒนธรรมตะวันตกกับตะวันออกแตกต่างกัน แต่ไม่คิดว่าญี่ปุ่นจะเป็นคนเข้าใจยากขนาดนี้เลยแฮะ อังกฤษยกมือขึ้นคลึงขมับสองสามทีด้วยตั้งตัวไม่ติด

แต่จะว่าไป…ก็แค่เรื่องไม่มีเซ็กส์เองนี่นา ไม่เห็นเป็นเรื่องยากเลย จิ๊บจ๊อยออกจะตาย แค่อดเซ็กส์แล้วได้ทีวีมาฟรีๆ คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม!! คนเป็นผู้ดีใช้สมองบวกลบคูณหารในใจ เพียงครู่เดียวเขาก็หัวเราะเสียงร่า

“ฮ่าๆ ตกลงญี่ปุ่น ฉันรับข้อเสนอ” ใบหน้าทะนงเชิดขึ้นยังคงหัวเราะไม่หยุดปาก “บอกได้คำเดียว เรื่องแค่นี้สบายมาก!!”

“ถูกต้องครับ…เรื่องแค่นี้เอง” ญี่ปุ่นยังคงโปรยยิ้มละไมขณะจ้องมองไปด้านหลังของอังกฤษ แน่ล่ะคนหัวเราะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าข้างหลังตนใครบางคนกำลังยืนแยกเขี้ยวอยู่

มือแกร่งเปี่ยมด้วยพลังแทบจะพังเสาซึ่งตนเองเกาะเป็นหมีโคอาล่าอยู่ทิ้งคามือเมื่อได้ยินข้อเสนอสุดแสนจะงี่เง่าเต็มสองหู บ้าชะมัด! วันนี้เขาตั้งใจจะมาเล่นเกมที่บ้านญี่ปุ่นล้างตาที่แพ้ติดต่อกันห้าสิบตาเมื่อคราวที่แล้วแท้ๆ แต่ไอ้ที่บังเอิญได้ยินนี่มัน…

อเมริกาได้แต่ก่นด่าในใจแสดงออกนอกหน้าไม่ได้ด้วยตอนนี้ญี่ปุ่นกำลังจ้องเขาเขม็ง เห็นท่าทีก็รู้…สังเกตเห็นเขายืนเกาะเสาอย่างนี้มาตั้งแต่ต้นใช่มั้ย!!

…ถูกต้องแล้วครับ…

สายตาสื่อออกมาชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด ไม่ต้องบอกก็รู้ เคืองที่เขาบังคับให้เล่นเกมไม่ยอมให้หลับให้นอน(?) ตลอดคืนแหงๆ!!

อเมริกาได้แต่กัดฟันกรอด ฝืนส่งยิ้มพร้อมแรงอาฆาตในใจ…ขอบคุณมากญี่ปุ่น ขอบพระคุณจากใจ…
…ไม่เป็นไร ยินดีให้บริการเสมอครับ -___,- …

-----------------
ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยตัดสินใจอะไรผิดพลาดจริงๆ โดยเฉพาะครั้งนี้ อังกฤษคิดขณะมองโทรทัศน์จอแบนซึ่งวางอยู่กลางห้องรับแขกด้วยอาการปลาบปลื้ม

เหมือนดั่งที่จินตนาการ สมบูรณ์แบบ คิดไม่ผิดจริงๆ ว่าทีวีเครื่องนี้เข้ากับบ้านของเรา มันเกิดมาเพื่อฉันจริงๆ น่ะแหละ อา…ตัวฉันนี่ช่างเฉียบแหลมชะมัด อังกฤษยังคงเพ้อไม่เลิก แน่ล่ะเป็นเรื่องธรรมดาที่คนเราย่อมมีการเห่อของใหม่ แต่คงไม่ธรรมดาถ้ามันผ่านไปเกือบสองอาทิตย์แล้ว…และดีกรีความเพ้อไม่มีลด แถมทำท่าจะเพิ่มอีกต่างหาก

กิ๊ง---ก่อง---กิ๊ง---ก่อง---กิ๊ง---ก่อง---กิ๊ง---ก่อง---กิ๊ง---ก่อง---

เสียงกดกริ่งระรัวได้ทรามระคายหูผู้ดียิ่งนัก คิ้วหนาขมวดมุ่นด้วยต้องผละจากเครื่องเรือนชิ้นโปรด หงุดหงิดเลยเถอะนี่มันปาไปเที่ยงคืนแล้วนะ ใครมารยาททรามมาเยี่ยมในเวลาป่านนี้กัน

“ทำหน้าหงุดหงิดแบบนั้นใส่คนมาเยี่ยมทำไมน่ะ” อำนาจที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมกับภาระที่ใหญ่ยิ่ง ไม่ใช่สิ ใบหน้าไร้สำนึกมาพร้อมกับน้ำเสียงติติงทำเอาเจ้าของบ้านแทบอยากปิดประตูใส่หน้า มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยไป!!!

“เดี๋ยวก่อนซี่! เพิ่งมาถึงเองจะรีบไล่ไปทำไม” แรงวาฬดันประตูไว้ไม่ให้ทำได้อย่างใจนึก

อังกฤษกัดฟันกรอด คิ้วหนาขมวดมุ่นเป็นโบ “รู้ว่าไล่ก็กลับไปสิ ฉันกำลังยุ่งอยู่นะ”

“ยุ่งมากเลยเนอะกับการทำตัวเป็นโรคจิตลูบคลำทีวีเนี่ย” ออกแรงไปนิดเดียว ร่างสูงโปร่งซึ่งพยายามดันประตูกลับก็เจอรีแอคชั่นสะท้อนให้ลงไปนอนแอ้งแม้งกับพื้น

“&^$^$^%%” อังกฤษนึกอยากด่าจนพูดไม่เป็นภาษาคน แต่เหมือนเจ้าตัวต้นเหตุยังทำให้เขาโกรธไม่หนำใจ ร่างสูงใหญ่จึงลงมานั่งยองๆ มองหน้าเขา

“ออกแรงไปนิดเดียวเองนะ” อเมริกาส่งยิ้มระรื่นพร้อมกับหลบหมัดซึ่งพุ่งมาอย่างไวว่อง

“มากวนประสาทกันดึกดื่นนี่ว่างนักใช่มั้ย ห๊ะ!!” คนสูงวัยกว่าถลึงตาใส่อย่างแค้นเคือง ทั้งเจ็บใจที่แพ้แรง ทั้งเจ็บใจที่ต่อยไม่โดน

“ว่างมั้ง แต่คงไม่เท่าคนบ้าเอาแต่เพ้อทีวีหรอก” อเมริกายักไหล่พร้อมกับเดินผ่านเขาเข้าไปยังห้องรับแขก โอ๊ย! เจ้าเด็กบ้านี่จะไร้มารยาทไปถึงไหนฟะ

อังกฤษคิดว่าความสุขสองอาทิตย์ที่ผ่านมาพังทลายสิ้นไปหมดแล้ว หากเมื่อลุกแล้ววิ่งเข้าไปในห้องรับแขก ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เสียสติยิ่งกว่า ร่างสูงโปร่งตะโกนลั่น “หยุดนะ!! นั่นนายคิดจะทำบ้าอะไร!!!”

ร่างสูงใหญ่จนน่าโมโหส่งสายตาใสซื่อ “สายตาฝ้าฟางไปแล้วเหรอ คนกำลังยกทีวีอยู่ไงล่ะ”

“หยุดๆๆ หยุดเดี๋ยวนี้เลย!! นี่มันทีวีบ้านฉันนะ” อังกฤษปรี่เข้ามาห้ามทันควัน โอยย…อยู่ในมือใครไม่อยู่ ดันอยู่ในมือเจ้าเด็กแรงช้างสาร มีอะไรน่ากลัวไปกว่านี้อีกมั้ย

“ทีวีของเธอที่ไหน ของญี่ปุ่นเขาต่างหาก” อเมริกาเดาะลิ้น ความจริงวินาทีแรกที่มาถึงเขากะโยนมันทิ้งออกนอกหน้าต่างด้วยซ้ำ แต่การทำลายข้าวของดูจะไม่ใช่การกระทำของฮีโร่เท่าไรเลยว่าจะยกออกไปทิ้งดีๆ อังกฤษก็ดันมาขวางซะได้

“มันเป็นของฉัน!!” อังกฤษยืนกรานเสียงหนักแน่น

“จะเอาไปทำไม กะแค่ทีวีใช้ของบ้านฉันดีกว่าตั้งเยอะ เดี๋ยวฉันเอามาให้ฟรีๆ เลย เอ้า!”

“เหอะ! ของบ้านนายเนี่ยนะ” ใบหน้าหยิ่งทะนงเบ้ใส่ไม่เกรงใจ “อย่ามาดูถูกรสนิยมฉันนะ”

แล้วทีตัวเองทำไม่ดูถูกรสนิยมคนอื่นเขาอื่นเขาเลยนะ…คนเด็กกว่านึกอย่างระอาก่อนจะวางทีวีลงเพื่อจะเถียงได้สะดวก “โอเค ไม่เอาทีวีบ้านฉันก็ได้ แต่เธอต้องเอาไปคืนญี่ปุ่นเขา”

“ทำไมฉันต้องทำตามที่นายพูดด้วยอเมริกา” นัยน์ตาขุ่นเขียวจ้องเขม็ง หากในใจก็นึกโล่งอกที่เจ้าเด็กบ้ายอมปล่อยโทรทัศน์สุดรักของเขา เฮ่ออ สงสัยพอไล่อเมริกากลับต้องปลอบขวัญเจ้า LCD ซะหน่อย

“แล้วเธอคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อทำอะไรล่ะ”

คำถามไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทำเอาคนโมโหชะงัก “ไหงมาย้อนถามกันแบบนั้น!! ฉันสิควรจะเป็นคนถามว่านายมาทำบ้าอะไรห๊ะ!!”

“สองอาทิตย์…” ไม่เพียงแค่น้ำเสียงที่เปลี่ยนทันควัน นัยน์ตาสีฟ้าใต้กรอบแว่นยังหรี่มองจนคนโวยวายชะงัก

…อะไรน่ะ สายตาแบบนั้น…อังกฤษรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องก่อนจะสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายยกมือของเขาขึ้น

“อะ…” นึกอยากทักท้วงหากลมหายใจพลันขาดห้วง เมื่อริมฝีปากอุ่นจัดแนบลงกับข้อมือ ความรู้สึกหวามไหวแล่นวูบเมื่อฟันขาวเป็นระเบียบครูดผ่านเส้นชีพจรจนอังกฤษหน้าร้อนผ่าวรีบชักมือออกแทบไม่ทัน “อย่าทำอะไรบ้าๆ!! เดี๋ยวฉันแพ้พนันญี่ปุ่นเขาหรอก”

“จะบ้าเรอะ กะอีแค่ทีวีต้องทำถึงขนาดนี้หรือไง” คนโดนปฏิเสธหน้าบูดอย่างเห็นได้ชัด อะไรกันคนเขาอุตส่าห์ยอมแสดงออกถึงขนาดนี้แล้ว นี่ยังจะห่วงเจ้าโทรทัศน์งี่เง่านั่นอีก มันบ้าอะไรกัน!!

“เรื่องของฉัน นายไม่เกี่ยว!!” บ้ากว่าที่คนตรงหน้ายังคงทำตัวไม่รู้เรื่องไม่เลิก เอาเข้าไป!!

“เกี่ยวสิ!! ก็คนเดือดร้อนมันฉันนะ” อเมริกาโพล่งอย่างเหลืออด ว่ากันตามจริงเขาอยากบุกมาทุบเจ้าทีวีเวรตะไลนี่ตั้งแต่วันแรกด้วยซ้ำแต่ก็อุตส่าห์อดทนให้อังกฤษมีความสุขอยู่ตั้งสองอาทิตย์

เพราะงั้นตอนนี้เขาต้องได้ความสุขกลับเป็นสองเท่าสิ!!

“คนเดือดร้อนคือนาย?” อังกฤษได้แต่มึนตึ๊บ เจ้าบ้าไม่รู้กาลเทศะพล่ามบ้าอะไรเนี่ย หมอนี่จะเดือดร้อนไปด้วยทำไม ในเมื่อเดิมพันนี้มันเรื่องระหว่างเขากับญี่ปุ่น ถ้าจะเดือดร้อนก็ต้องเป็นเขาสิ ไม่เห็นเกี่ยวกับเจ้าเด็กบ้าตรงไหน

มัวแต่คิดแถมเปิดช่องซะเต็มที่แบบนี้ มีหรือจะพ้นมือ ยังไม่ทันได้คำตอบร่างสูงใหญ่เหนี่ยวร่างอีกฝ่ายลงกับโซฟานุ่ม “เลิกคิดได้แล้ว เรามามีเซ็กส์กันดีกว่า”

คำชวนโต้งๆ ทำให้อังกฤษอ้าปากค้าง “บ้าไปแล้วเรอะ!! ตอนนี้ไม่ใช่เวลาทำแบบนี้นะ”

“เธอต่างหากที่บ้า!” วันนี้คำว่าบ้าดูท่าจะขายดีเป็นพิเศษ นัยน์ตาสีฟ้าคาดคั้น “ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ จะให้ทำตอนไหนมิทราบ”

“อีกครึ่งปี”

“โอเค…จบข่าว ทำมันตอนนี้น่ะแหละ” ไม่รงไม่รอคำตอบแล้ว ใบหน้าคมฝังลงซอกคอขาวพร้อมกับลงมือปลดกระดุมเสื้ออย่างรวดเร็ว

เฮ้ยๆๆ นี่จะเร็วไปไหน อังกฤษพยายามเอามือผลักร่างตรงหน้าออกห่าง แต่มีหรือเรี่ยวแรงจะสู้ได้ บ้าชะมัด! ทำไมจู่ๆ เจ้าเด็กนี่ถึงหื่นจัดขึ้นมากลางดึกแบบนี้เนี่ย ปกติไม่เคยเห็นเป็นแบบนี้มาก่อน

เอ๊ะ…เดี๋ยวก่อน

หรือว่า…!!

ใช้เวลาประมวลผลไม่ถึงสามวิ คราวนี้คนโดนกดได้คำตอบ “อ้อ!! ฉันเข้าใจแล้ว”

กว่าจะเข้าใจ…อเมริกาเงยหน้าขึ้นด้วยความเซ็งเหลือใจกับความสมองช้าของคนตรงหน้า

“นี่นายอยากให้ฉันอดได้ทีวีมากขนาดลงทุนทำแบบนี้เลยเรอะ เจ้าเด็กบ้า!” คนที่อยู่ข้างใต้คำรามลั่น หากคนฟังแทบอยากเอาหัวโขกพนักโซฟาแก้กลุ้ม ก็รู้นะปกติอังกฤษไม่ใช่คนซื่อบื้อ แต่สงสัยงวดนี้ความโลภอยากได้ทีวีคงบังตาเกินเหตุ

“เธอนี่มัน…โอ๊ย!! ช่างเถอะ เข้าใจตามนั้นก็ได้ ฉันอยากให้เธอแพ้ จะได้เอาเจ้าทีวีบ้านั่นไปคืนญี่ปุ่น โอเค!”

“ไม่โอเคเฟ้ย ฉันจะเอาทีวีไม่เอาเซ็กส์!!”

“แต่ฉันจะเอาเซ็กส์ไม่เอาทีวี!!” คนเด็กกว่าร้องบอกอย่างเอาแต่ใจ มือใหญ่หนากดร่างอีกฝ่ายอีกครั้ง ส่วนมืออีกข้างเลื่อนลงต่ำ สอดเข้าไปในกางเกงเนื้อดี “และฉันบังคับให้เธอเลือกคำตอบเดียวกันด้วย”

“จะบ…” กำลังจะแจกคำว่าบ้าให้อีกรอบหากน้ำเสียงด่าทอพลันขาดช่วงเมื่อถูกปลุกเร้าเบื้องล่าง คงเพราะร้างลาจากเรื่องพรรค์นี้มานาน ถูกเล้าโลมเพียงนิดเดียวกายทั้งกายก็สั่นไหว

อังกฤษกัดริมฝีปากแน่น แก้มแดงระเรื่อ อยากจะถีบคนตรงหน้าให้กระเด็นตกโซฟาไปให้พ้นๆ แต่เพียงแค่มือแกร่งขยับเพื่อปรนเปรอ เสียงที่เปล่งออกมากลับมีแต่เสียงครางครือ

“อึ่ก…ไม่เอานะ…อ…เม…” อยากจะผลักไส หากสัมผัสหนักหน่วงกระตุ้นเร่าก็ดวงตาสีเขียวพร่าเลือน ส่วนลึกในใจนั้นกลับโหยหาสัมผัสนั้นจนทำให้เขาปฏิเสธไม่ออก

รอยยิ้มสมใจจุดบางๆ ที่มุมปาก คนคุมเกมเคลื่อนเข้าไปใกล้ งับติ่งหูเบาๆ ให้ร่างในอ้อมแขนสั่นระริกพร้อมกับกระซิบให้อีกฝ่ายฟังเพียงผู้เดียว

“เสียใจด้วยครับอังกฤษ…เธอแพ้แล้ว”

-----------------

เช้าวันต่อมา ---

“งั้นผมขอรับโทรทัศน์คืนนะครับ” น้ำเสียงสุภาพนอบน้อมเอ่ยขณะสั่งให้คนยกโทรทัศน์ LCD ออกไปจากห้องนั่งเล่น

คนเป็นเจ้าบ้านได้แต่นั่งหน้าเซียวอยู่บนโซฟา นัยน์ตาสีเขียวมรกตได้แต่มองอุปกรณ์ไฟฟ้าสุดรักละห้อย โธ่เอ๊ย…ให้ตายสิ มันไม่ใช่ความผิดของเขาเลยนะ

“ไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่มันก็คือเซ็กส์อยู่ดีครับ” ถ้าอ่านใจได้ก็ไม่ต้องพูดตอกย้ำให้เขาเจ็บช้ำไปกว่าเดิมจะได้มั้ย!!

ก็ได้แต่บ่นอยู่ในใจ ไม่มีปัญญาเถียง…น่าอายที่จะเถียงเถอะ อังกฤษได้แต่นั่งคอตกขณะที่ทีวีถูกลำเลียงออกไปจากบ้าน

“ถ้างั้นขอตัวนะครับ แล้วก็ขอบคุณที่ทำให้ผมได้เห็นอะไรดีๆ”

ญี่ปุ่นเห็นอะไรของเขานะ ผู้แพ้นึกสงสัยแต่ก็หมดอารมณ์จะถาม มีแต่อารมณ์อยากฆ่าคนเมื่อร่างซึ่งเดินสวนเข้ามากำลังเคี้ยวแฮมเบอเกอร์ตุ้ยๆ ไม่มีทีท่าจะสำนึกผิดสักนิด

“อ้าว! ทีวีไปแล้วเหรอ” อเมริกาถามเสียงซื่อ นั่นไง ไม่มีแม้แต่เสี้ยวสำนึกผิดจริงๆ ด้วย

“ก็เพราะใครกันล่ะ!” อังกฤษแหวใส่

“จะไปเสียดงเสียดายทำไม เอ้า! นี่ฉันเอาเครื่องใหม่มาให้แล้ว เดี๋ยวยกมาวางให้เลยจะได้ดูทีวีด้วยกัน”

ไอ้เจ้าโทรทัศน์เทอะทะไร้รสนิยมไม่เข้ากับเครื่องเรือนบ้านเขาสักนิดน่ะเหรอ นี่มันจงใจแกล้งกันชัดๆ

คนเป็นเจ้าบ้านได้แต่จ้องมองรายการทีวีบนหน้าจอด้วยความหดหู่…หดหู่เสียจนไม่มีใจจะด่าเจ้าเด็กบ้าที่ถือวิสาสะมานอนหนุนตัก

“รายการออกจะสนุก ไหงทำหน้าแบบนั้น”

“นายมันบ้าที่สุด”

“มันก็ทีวีใช้ดูได้เหมือนๆ กันแหละน่า” คนบ้าไม่สนใจฟังซ้ำยังเอื้อมมือไปจิ้มแก้มหยอกล้ออีกฝ่ายเล่น

…ไม่เหมือนกับเซ็กส์ที่มันต้องมีกับคนที่ชอบเท่านั้นจริงๆ

END

Postscript: เพราะเป็นฟิคเขียนระหว่างช่วงสอบ เพราะงั้นส่วนที่เป็นฉากเลยหั่นออกหมด (จริงๆ ไม่สันทัดในการเขียนด้วยน่ะค่ะ ^^") ไม่รู้ว่าเขียนดูออกมั้ยว่า เรื่องนี้เขียนแบบทั้งทั้งสองฝ่ายมีอะไรกันก็จริงแต่ไม่ใช่คนรักกันนะ (แต่ก็ไม่น่าจะ sex friend นิยามไม่ถูกอีก คิดออกละคบกันอยู่แต่ไม่รู้ตัวว่าไอ้แบบนี้แหละเขาเรียกว่าคบกัน 555) เขียนในเวลาจำกัดออกมาไม่ดียังไงติชมได้นะคะ ขอบคุณค่ะ

 บางทีพอย้อนกลับมาอ่าน รู้สึกโคเมดี้อยากเขียนได้แบบเรื่องข้างบนบ่อยๆ อ่ะ ง่าย เร็ว และฮาเฮดี 55 แอบมีรีไรท์นิดหน่อยตรงฉากอัลฟ์กระซิบบอกว่าท่านอาเธอร์แพ้ เห็นคนอ่านส่วนใหญ่เข้าใจผิดเยอะ ว่าเป็นเสียงคิคุออกมาจากทีวี (กร้ากก ชอบนะมุกนี้ ขำสุดๆ) กับหลังๆ เริ่มแก้สรรพนามอัลฟ์แล้วล่ะ ไปๆ มาๆ อัลฟ์ที่เรียกท่านอาเธอร์ว่า เธอ ยิ่งฟังยิ่งโมเออ่ะ 555 กับจริงๆ เราเขียนบางทีบางเรื่องก็แทนเป็น เมริกา กับอังกฤษตรงๆ บางเรื่องกลายเป็นชื่อเล่น จริงๆ ถ้าเรื่องที่เราคิดว่า AU หรือ OOC มากๆ จะไม่ใช้ชื่อประเทศอ่ะ แต่คิดดูแล้วเสียวๆ มันจะติดเซิร์จกูเกิ้ลอยู่เหมือนกันนะเนี่ย

 อยากได้ดอกรุ้งจัง..........กลับมาเรื่องนี้อีกตามเคย