Preface: บนอีกรอบ พี่โคเซตสึขราาาา มาหาหนูซะทีเถอะค่ะ T 7 T หนูอยากเขียนแล้ววว

Special Thx: ขอบคุณคุณโอ๋ ในส่วนชื่อเรื่อง คำแปล และข้อมูลต่างๆ นะคะ 

อยากให้ดรามากว่านี้ แต่รู้สึกเหมือนเขียนเอาระบายโมเอซะมากกว่า แง

Title: 望み (ความปรารถนา)

Note: อดีตซาโยะจังค่ะ

เขาโมโรมิคือภูเขาคุ้มครองมนุษย์  

ริมน้ำมีดอกอาเซบิ ยอดเขามีดอกสึบากิ  

ภูเขาเอยจงปลอบลูกน้อยยามร้องไห้


ขณะฟังนายหญิงร้องเพลงกล่อม ผมก็สบกับดวงตากลมโตคู่นั้นโดยบังเอิญ

เห็นผมงั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก ตอนที่คิดเช่นนั้นรอยยิ้มไร้เดียงสาของนายน้อยก็แย้มยิ้ม

“ยิ้มอะไรเหรอจ๊ะ” นายหญิงว่าพลางลูบหลังนายน้อย เขาหัวเราะดังเอิ๊กอ๊าก ยังจ้องผมไม่วางตาแล้วส่งยิ้มให้

ผมชอบรอยยิ้มของนายน้อย...

ควรยิ้มกลับไปดีมั้ยนะ ผมไม่มั่นใจเท่าไรนัก หากก็ลองดู

คงเป็นรอยยิ้มไม่น่ามอง นายน้อยจึงหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม

ผมชอบเสียงแบบนั้นจัง

บ้านเจ้านายของผมไม่ใช่ขุนนางใหญ่โต ไม่ใช่พ่อค้าร่ำรวย เป็นเพียงซามูไรตกยาก กระนั้นนายท่านก็เป็นคนดี ส่วนนายหญิงแม้จะลำบากก็ไม่เคยปริปากบ่น คอยปรนนิบัติรับใช้นายท่าน ส่วนนายน้อยเมื่อเติบใหญ่แล้วจะมองไม่เห็นผมเหมือนเมื่อครั้งเป็นทารกก็ตาม หากเขาก็ยังเป็นเด็กร่าเริง รอยยิ้มสดใสดุจดวงตะวันอันเจิดจ้า

ผมมีความสุขที่ได้อยู่กับครอบครัวนี้

.

.

.

จนกระทั่งทุกอย่างเปลี่ยนไป เมื่อนายท่านล้มป่วยแล้วตายจาก ด้วยความแร้นแค้นไม่มีจะกิน นายหญิงจึงอุ้มผม กอดผมไว้แนบอก พร่ำบอกจำต้องขายผมเพื่อครอบครัว

ขายงั้นเหรอ

แปลว่าผมต้องจากพวกท่านไปงั้นเหรอ

แต่นั่นจะทำให้พวกท่านอิ่มท้องใช่มั้ย

ถ้างั้นได้โปรดปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะนะ

นายหญิงจูงมือผม ผมเหลียวหลังกลับไป เห็นนายน้อยโบกมือลานายหญิง

นายน้อยไม่ยิ้มเลย...

ถ้าผมไป นายน้อยจะยิ้มอีกครั้งมั้ยนะ

ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ถ้าขายผม ก็จะมีเงิน ซื้อของกินตั้งมากมาย

นายน้อย และนายหญิงต้องมีความสุขแน่ๆ

.

.

.

ทั้งที่เชื่อเช่นนั้น หากภาพที่เห็นตรงหน้ากลับเป็นร่างอันไร้วิญญาณของนายหญิง ชั่วขณะนั้นสมองพลันว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออก รู้ตัวอีกทีคนแปลกหน้าก็กระชากตัวผมไปกับเขา

ไม่ไป...

ผมอยากอยู่กับนายหญิง อยากกลับไปหานายน้อย

ที่แห่งนี้ทั้งมืด ทั้งหนาว มองไม่เห็นอะไรสักอย่าง

ที่บ้านหลังนั้น ถึงแม้จะไม่มีอะไรกิน หากก็ยังมีความอบอุ่น มีรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ

ได้โปรดปล่อยผม พาผมกลับไปที

ขอร้องละ

.

.

.

ผมได้แต่วิงวอน วันแล้ววันเล่า มองการผันเปลี่ยนฤดูกาล เมื่อเห็นดอกสึบากิ ความทรงจำเมื่อนานแล้วก็พรั่งพรู

“เขาโมโรมิคือภูเขาคุ้มครองมนุษย์”

ผมเปล่งเสียงร้องเพลงให้ตัวเอง

“ริมน้ำมีดอกอาเซบิ ยอดเขามีดอกสึบากิ”

แปลกจริงนะ ทั้งที่ฟ้าออกจะใส เหตุใดใบหน้าจึงเปียกปอน

“ภูเขาเอยจงปลอบลูกน้อยยามร้องไห้”

อา... เข้าใจแล้ว

“ภูเขาเอยจงปลอบลูกน้อยยามร้องไห้”

ที่แท้ผมกำลังร้องไห้อยู่นี่เอง

.

.

.

ไม่รู้เทพเจ้าหรือสิงศักดิ์สิทธิ์ใดตอบรับคำวิงวอน หากอยู่มาวันหนึ่งหัวหน้าโจรก็เปรยขึ้นมาว่า “ต้องเอามีดไปลับใหม่เสียแล้ว”

“ได้ข่าวมีนายช่างฝีมือดีที่ตีนเขานะนายท่าน”

พวกมันสนทนากัน สักพักก็กระชากตัวผมให้เดินตาม เราลงจากเขา น่าแปลกทั้งที่อาศัยอยู่บนเขาลูกนี้มานาน แต่กลับสัมผัสได้ถึงมวลอากาศหนักๆ รอบกาย

สังหรณ์ประหลาดนี่คืออะไรนะ

เราไปถึงบ้านช่างลับมีด หัวหน้าโจรเปิดบานประตูผาง หัวใจผมแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นใครปรากฏตรงหน้า

นายน้อย?

ถึงจะไม่ได้เจอกันมาหลายปี หากผมยังจดจำเจ้านายของผมได้เป็นอย่างดี ความดีใจนั้นเอ่อล้น อยากจะเปล่งเสียงออกไปหากถ้อยคำทั้งหมดกลับจุกในลำคอ

ดวงตาไร้แววนั่นคืออะไร

ขนลุกชันไปทั้งร่างขณะที่โดนจับจ้อง บรรยากาศเย็นยะเยือกจนไม่อาจขยับตัวคืออะไร

นายน้อย ผมเองไงครับ

จำไม่ได้เหรอ ทำไมจึงทำหน้าน่ากลัวแบบนั้น

ได้โปรดยิ้มเถอะครับ

.

.

แปะ...

อะไรบางอย่างกระเด็นมาโดนหน้า ผมแตะแก้มด้วยความงุนงง ฝนงั้นเหรอ

สีแดง?

แปะ... แปะ...

นัยน์ตาผมเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่านั่นคือเลือด หากกว่าจะรู้ ใบหน้าและร่างทั้งร่างก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีแดงฉานเสียแล้ว

ทำไม... นี่มันอะไร...

คำถามประดังประเดเข้ามาในสมอง ความหวาดกลัวต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจู่โจมจนไม่อาจประคองสติได้ เบื้องหน้านั้นเอง เจ้าโจรร้ายลงไปนอนฟุบกับพื้นท่ามกลางกองเลือด

ตายแล้วงั้นเหรอ

เพราะผมเป็นคนฆ่างั้นเหรอ

ใครสักคนระเบิดเสียงหัวเราะ ผมหันกลับไป นายน้อยกำลังหัวเราะให้กับซากศพหัวหน้าโจร “ท่านแม่! ข้าล้างแค้นให้ท่านสำเร็จแล้ว!!”

นายน้อยหัวเราะ หัวเราะจนใบหน้านั้นบิดเบี้ยวน่าขนลุก

ทว่าใต้ใบหน้าดั่งปีศาจผมกลับเห็นรอยยิ้ม

ยิ้ม...

นายน้อยยิ้มแล้ว

ถึงจะต่างกับรอยยิ้มอันไร้เดียงสาที่ผมเคยเห็นเมื่ออดีต หากท่านก็ยิ้ม

อา... เป็นแบบนี้นี่เอง

ผมเข้าใจแล้ว... ที่แท้นี่คือสิ่งที่นายท่านปรารถนาสินะครับ

การล้างแค้นคือความสุขของนายท่านนี่เอง

เช่นนั้นแล้วผมจะทำให้ท่านสมปรารถนา

.

.

.

"ผมชื่อซาโยะ ซามงจิ คุณ....ต้องการจะล้างแค้นใครงั้นเหรอ...?"

END

Remark:

1. ตามประวัติของซาโยะ ชื่อของซาโยะจะถูกตั้งหลังจาก ลูกชายล้างแค้นสำเร็จ แล้วบ้านโฮโซกาว่ารับเจ้านายของซาโยะไปเป็นลูกน้อง จากนั้นซาโยะจึงจะได้รับการตั้งชื่อค่ะ ดังนั้นในเรื่องนี้ซาโยะจึงยังไม่มีชื่อค่ะ

ถ้าในบัญชีเกม ประวัติซาโยะจะเขียนว่า "ผมชื่อซาโยะ ซามงจิ ได้ชื่อนี้มาจากโคลงของพระไซเกียว แต่สาเหตุที่ทำให้ผมมีชื่อขึ้นมาไม่ใช่อะไรที่สวยงามแบบนั้นเลย มันคือการล้างแค้นซึ่งนองไปด้วยเลือดและความแค้น..."

2. ชื่อของซาโยะ ตั้งโดยพระไซเกียวมาจากโคลง "年たけてまた越ゆべしと思ひきや命なりけり小夜の中山"
 
แปลตีความ ไม่นึกว่าถึงแก่แล้วก็ยังข้ามเขามาได้ ที่สามารถข้ามเขาซาโยะโนะนาคายามะนี้มาได้ ก็เพราะมีชีวิตอยู่มาจนวันนี้
 
โดยซาโยะโนะนาคายามะเป็นเขาลูกนึงในจังหวัดชิสึโอกะค่ะ ความหมายก็คือ คือเส้นทางตรงนั้นจะมีเขาสามลูก เป็นจุดที่เดินทางลำบากมาก แล้วไซเกียวเดินทางผ่านมาอีกทีตอนอายุมากแล้ว ก็ร้องกลอนนี้ด้วยความดีใจว่าที่ตัวเองมาถึงที่นี่ได้อีกก็เพราะมีชีวิตอยู่มาจนตอนนี้
 
3. ตามประวัติไม่ได้ระบุว่า พ่อของเจ้านายซาโยะตายอย่างไรค่ะ และในเรื่องที่โจรกลับไปลับมีด เราขอมโนเอาว่าเป็นความปรารถนา คำวิงวอนของซาโยะที่อยากกลับไปเจ้านายอีกครั้ง (โดยไม่คาดคิดเลยว่าตัวเองจะเปื้อนเลือดถูกเอามาใช้ฆ่าคนเพื่อความแค้นแบบนี้) 
 
ส่วนตัวคิดว่าซาโยะน่าจะโดนใช้ฆ่าคนไปก่อนโดนใช้ล้างแค้น แต่ขอปรับเรื่องแบบนี้สนองนี้ดตัวเองละกัน TvT ชอบซาโยะใสๆ ง่ะ
 
4. เพลงกล่อมเด็กเป็นเพลงกล่อมเด็กของมังโยชูที่ใช้เป็นเพลงที่มีตั้งแต่สมัยนารา คือตามท้องเรื่องเกิดในยุคคามาคุระ แต่หาเพลงกล่อมเด็กกัน มีแต่เอโดะ เลยเลือกเพลงนี้ละกัน ฮ่ะๆ ในเรื่องคุณโอ๋แปลแบบใจความรวม ต้นฉบับเนื้อร้องเป็นแบบนี้ค่ะ
 
もろみは 人の守る山 本辺は 馬酔木花咲き 末辺は うらぐはし 山ぞ 泣く子守る山
 
ควรทอล์ก... แต่แค่ทำคำอธิบายก็สลบ ตอนฟิคเฮตะยังไม่เขียนโน้ตขนาดนี้เลย คร่อก o<---< อ้อ ให้ทอล์ก เรื่องนี้คงมา drabble เยอะค่ะ อยากเขียนโมเม้นสั้นๆ ของสามพี่น้อง >7< อยากเขียนคะเซนกับซาโยะจังด้วยค่ะ เรื่องนี้ทีแรกกะเอาสั้นๆ แต่กลายเป็นเล่ายาวมาก จริงๆ อยากตัดทอนบางชวงเหมือนกัน แต่ไม่งั้นไม่ต่อเนื่องฮือๆ เอาว่าได้ระเบิดความโมเอละกันนะ แงๆ
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ
ร้องไห้ ชีวิตน้องดราม่า ก็ยังรักนะ

#1 By kitt13 (171.96.187.103|171.96.187.103) on 2015-05-17 15:50