[Touken Ranbu Fanfiction] ลูกพลับ

posted on 23 May 2015 23:54 by chibi in ToukenRanbu-Fanfic directory Fiction

*ฟิคแก้บนที่ได้พี่โคเซตสึมาแล้วค่ะ เขียนอิงตามที่ตัวเองเล่นซะเลย ฮาาา

** ได้เขียนพวกมีดโทชิโร่ โมเอพี่อิจิจัง ต่อไปขอบนถ้าสึรุมาจะเขียนสึรุอิจิเซ่นถวายนะคะ (R18 << ล้อเล่นค่ะ)

Title: ลูกพลับ

หลังจากที่ได้ยินมานานว่านอกจากพี่โซสะแล้วผมยังมีพี่ชายอีกคนหนึ่ง ในที่สุดผมก็ได้พบพี่โคเซตสึเสียที ทว่านับจากวันแรกที่พี่เขาเดินทางมาถึง นอกจากคำทักทายที่พี่โซสะกระซิบบอกให้สวัสดีพี่เขา พวกเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย

พอหลุดปากพูดเรื่องนี้ออกไป ทุกคนในวงต่างตกใจราวกับผมกำลังทำอะไรผิดร้ายแรงอย่างไรอย่างนั้น

“ไม่ได้คุยกันเนี่ยนะ นายล้อเล่นป่าววว” ไอเซนร้องเสียงดัง ไม่สนใจว่าผู้ใหญ่คนอื่นมาเห็นจะดุพวกเราหรือเปล่า “ฉันนะ จำได้ว่าพี่นายมาหลังโฮตารุไม่กี่วันเองนี่ ดูฉันสิ ยังมีเรื่องอยากคุยอีกตั้งเยอะแน่ะ”

“พี่โคเซตสึเขาอยู่แต่ในห้อง” ผมพูดงึมงำในลำคอ จะว่าไปนอกจากตอนไปออกรบ (ซึ่งสีหน้าพี่แสดงออกชัดเจนมากว่าไม่อยากไป) พี่โคเซตสึมักเก็บตัวอยู่แต่ในห้องตลอด นอกจากเวลาอาหารที่จะออกมาให้เห็นหน้ากันบ้าง แน่นอนพวกเราต่างกินข้าวเงียบๆ ไม่คุยกันสักคำ

“อยู่ในห้องก็เข้าไปหาสิครับ ผมเองเวลาอยากคุยกับพี่อิจิก็ไปหาพี่เขาที่ห้องเลย เนอะพวกเรา” อาคิตะเอ่ยเสียงร่าเริง ซ้ำยังหันไปขอเสียงสนับสนุนจากน้องคนอื่น

“ใช่ๆ แต่ต้อง ขออนุญาตก่อนนะ ไม่งั้นพี่อิจิจะดุเอา” โกโคไตเอ่ยเสียงใส

 “ผมว่ามันจะไปรบกวน...”

“ไม่เลย พี่อิจิน่ะอยากให้พวกเราไปหาจะตาย” มิดาเระค้าน ดวงตาสาวน้อย(?)เป็นประกายเคลิ้มฝัน “ตอนพี่เขาผลักบานประตู ยิ้มแล้วถามมีอะไรให้พี่ช่วยเหรอครับ หัวใจมิดาเระเต้นแรงจนกลัวจะหน้าแดงใส่พี่เขาเลยแหละ”

ผมมั่นใจว่าผมไม่มีทางทำหน้าแดงใส่พี่โคเซตสึแน่นอน แต่ไม่แน่ใจพี่เขาจะยิ้มให้อย่างพี่ชายของมิดาเระหรือเปล่า (จะว่าไปพี่โคเซตสึทำหน้าแบบอื่นเป็นมั้ยนะ) ที่สำคัญบ้านของผมไม่เหมือนกับบ้านฝั่งโทชิโร่ พวกเราไม่ค่อยคุยกันเท่าไรนักหรอก กับพี่โซสะเอง เพราะเขาเป็นฝ่ายเข้าหาผมก่อนจึงยังพอมีโอกาสได้คุยบ้าง ผิดกับพี่โคเซตสึที่พวกเราต่างไม่มีใครเริ่ม เรื่องที่จะมาสนิทสนมกันจึงดูเป็นเรื่องไกลตัวเหลือเกิน

ไม่ใช่ผมเกลียด หรือไม่อยากคุยกับพี่โคเซตสึ แต่เป็นเพราะผมไม่แน่ใจว่าพี่โคเซตสึคิดอย่างไรกับผม บางทีเขาอาจจะพอใจกับความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ได้ ถ้าผมมาพยายามไม่เข้าเรื่องแบบนี้จะเป็นการสร้างความลำบากใจให้พี่เขาหรือเปล่า

ไม่รู้เพราะผมเงียบนานเกินไป ยะเกนซึ่งนั่งฟังพวกเราคุยมาตั้งแต่ต้นจึงออกความเห็นบ้าง “ผมว่าถ้าอยากคุยกับพี่ชายก็เข้าไปหาเถอะไม่ต้องคิดอะไรซับซ้อนหรอกครับ”

แต่พี่โคเซตสึ... กำลังอ้าปากค้านแล้วแต่อีกฝ่ายก็ไม่เปิดจังหวะให้ผมแทรก

“ผมว่าคุณโคเซตสึคงไม่โกรธด้วยเรื่องแบบนี้หรอก”

“เห็นด้วยกับยะเกนครับ” ฝาแฝดมาเอดะและฮิราโนะพูดแทบจะเป็นเสียงเดียวกัน ต่างคนต่างแย่งกันพูด “นี่ถ้าเป็นบ้านพวกผมนะ เกิดพวกเราคนไหนไม่คุยกับพี่อิจิ พี่เขากลุ้มใจมากกว่าอีก”

มาเอดะยิ้มร่า “จริงด้วย เผลอๆ โดนเรียกเข้าไปถาม โดนสอบปากคำว่ามีเรื่องอะไรไม่พอใจพี่เขาแหง”

“จะว่าไปตอนพี่เขามา ที่พวกเราจัดงานฉลองต้อนรับพี่เขาก็สนุกดีนะ”

“ตอนทำของขวัญนี่สนุกที่สุดแล้ว พี่เขาดูดีใจมากเลย”

“เนี่ยมิดาเระเห็นพี่อิจิแอบเช็ดน้ำตาด้วยแหละ”

“อ๋า-- มิดาเระขี้โกงอ่ะะ”

ไม่รู้ทำไมหัวข้อสนทนาถึงเปลี่ยนเป็นเรื่องคุณอิจิโกะไปซะแล้ว ผมอาศัยจังหวะที่พวกเขามัวแต่คุยเรื่องนี้หลบออกมา กระนั้นในหัวยังครุ่นคิดถึงเรื่องคุณยะเกนพูด

ว่าถ้าอยากคุยกับพี่ชายก็เข้าไปหาเถอะไม่ต้องคิดอะไรซับซ้อนหรอกครับ

อยากคุยงั้นเหรอ... แต่จะว่าไปเรามีเรื่องอะไรอยากคุยล่ะ?

เรื่องที่ไปรบ? ที่ไปเลี้ยงม้า หรือทำสวนด้วยกัน แต่เรื่องพวกนั้นคุยด้วยพี่เขาจะสนุกเหรอ เห็นพี่โซสะบอกพี่โคเซตสึชอบอ่านหนังสือพระธรรมหรือจะคุยเรื่องนี้ดี

ระหว่างขบคิด สายตาเหลือบมองไปยังสวนด้านนอก พลันสะดุดเข้ากับต้นพลับ ท่ามกลางสีเขียวของแมกไม้ มองเห็นลูกพลับสีส้มห้อยเรียงรายเต็มกิ่งดูน่ารับประทาน

จะว่าไปช่วงเวลานี้ลูกพลับน่าจะสุกพร้อมกินได้แล้ว ผมจ้องเขม็ง เผลอลูบท้องโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะตรงไปยังต้นไม้ แหงนหน้ามองขึ้นไป สีส้มสดใสเปล่งประกายราวกับเชื้อเชิญให้ผมปีนขึ้นไปหยิบ

 

จะว่าไปตอนพี่เขามา ที่พวกเราจัดงานฉลองต้อนรับพี่เขาก็สนุกดีนะ”

ตอนทำของขวัญนี่สนุกที่สุดแล้ว พี่เขาดูดีใจมากเลย”

 

บทสนทนาพี่น้องโทชิโร่ผุดวาบขึ้นมาในความคิดผม ของขวัญนั่นสินะ... ถ้าเอาลูกพลับไปเป็นของฝาก พี่โคเซตสึอาจจะคุยกับผมก็ได้ ตัดสินใจได้ปุ๊บแขนทั้งสองก็ยึดลำต้น เหนี่ยวตัวปีนขึ้นไป ร่างกายซึ่งคล่องแคล่วปีนต้นไม้อย่างรวดเร็ว เป้าหมายคือผลไม้สุกงอมพวกนั้น

ดูสีสันและรูปร่าง ลูกพลับต้องหวานฉ่ำ อร่อยแน่

ถ้าเอาไปฝากแล้วพี่โคเซตสึชอบก็คงจะดี

ต้องชอบแหละ น่ากินแบบนี้ใครๆ ก็อยากกินจริงมั้ย

“ขึ้นไปทำอะไรบนนั้นน่ะซาโยะ”

น้ำเสียงแผ่วเบา หากเยือกเย็นเหมือนน้ำแข็งดังจากเบื้องล่าง แม้จะได้ยินแทบนับคำได้หากผมก็จำได้ดีว่าเป็นเสียงของใคร ผมก้มลงไปมองด้วยความตกใจ

พี่โคเซตสึอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

“อ๊ะ...”

ผมหลุดเสียงร้อง ด้วยเสียจังหวะในการปีนขึ้นมากะทันหัน สองมือรีบคว้ากิ่งไม้เอาไว้ แต่เพราะรีบร้อนจึงไม่ทันดูกิ่งไม้ตรงหน้าอ่อนเกินกว่าจะใช้ยึดตัวได้

เป๊าะ!

เสียงกิ่งไม้หักดังก้องในหัว หัวใจหล่นวูบพร้อมกับร่างทั้งร่างร่วงลงมายังเบื้องล่าง ผมหลับตาแน่นเตรียมใจรับความเจ็บที่จะเกิดขึ้นกับตัวเอง

ทั้งที่คิดว่าต้องหล่นลงมากระแทกกับพื้นเป็นแน่แท้ ทว่าสัมผัสอุ่นๆ ซึ่งรองรับตัวไว้พาให้ผมลืมตาด้วยความงุนงง ก่อนจะตระหนักได้ในเสี้ยวเวลาถัดมาว่าพี่โคเซตสึรับตัวผมไว้ได้พอดีนั่นเอง

“พี่...” ผมเงยหน้า ในหัวยังสับสน เรียบเรียงความคิดไม่ถูกว่าจะพูดอะไร... และความคิดซึ่งยังไม่เป็นระเบียบดีเป็นอันต้องกระจัดกระจายอีกครั้งเมื่อเผชิญเข้ากับใบหน้าทะมึนของคนตรงหน้า

ที่เคยสงสัยว่าพี่โคเซตสึทำหน้าแบบอื่นเป็นมั้ย ตอนนี้ผมได้คำตอบแล้ว ใบหน้าซึ่งมักไม่แสดงอารมณ์ใดๆ มาตอนนี้กลับแผ่บรรยากาศดุดัน ดวงตาเรียวรีซึ่งจ้องมายังผมฉายแววโกรธขึ้งดูน่ากลัวราวกับรูปปั้นพระอาจละไม่มีผิด

น่ากลัว... ทั้งที่เผชิญกับศัตรูมาตั้งมากมาย แต่ไม่เคยรู้สึกหวาดผวาเท่านี้มาก่อน

โกรธ... พี่โคเซตสึกำลังโกรธมาก...

เป็นเพราะเราสินะ เพราะเราเล่นซนไม่เข้าเรื่อง...

ผมลนลาน กระโจนออกมาจากตัวพี่เขา ทันทีที่เท้าสัมผัสกับพื้นดิน แข้งขาก็อ่อนเปลี้ยเกือบจะทรุดอีกครั้งหากก็แข็งใจฝืนยืนเอาไว้

“ข... ขอโทษครับ ทีหลังจะไม่เล่นซนแบบนี้อีกแล้วครับ!”

ผมบอกออกไปเสียงรัวเร็วก่อนจะวิ่งออกไปจากบริเวณนั้น วูบหนึ่งคล้ายจะแว่วเสียงพี่โคเซตสึเรียกชื่อผม หากความตกใจที่พี่โคเซตสึโกรธมีมากกว่าผมจึงไม่ได้เหลียวหลังกลับไป

ทั้งที่ตั้งใจจะเก็บลูกพลับไปให้พี่เขาแท้ๆ แต่สุดท้ายก็พังไม่เป็นท่า

นิสัยผมคงไม่เหมาะจะทำอะไรแบบนี้สินะ

.

.

.

ด้วยความสำนึกผิด ผมจึงเก็บตัวอยู่ในห้องไม่ออกไปเล่นกับใคร ช่วงเวลาที่นึกเสียใจกับการกระทำตัวเอง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนจนกระทั่งพี่โซสะเข้ามา

“เป็นอะไรซาโยะ ทำไมไม่ออกไปเล่นกับเพื่อนล่ะ”

ผมเงยหน้ามองพี่รอง “ผมกำลังลงโทษตัวเอง”

“ลงโทษ? เกิดอะไรขึ้นเหรอ” โซสะขมวดคิ้ว

“ผมปีนต้นไม้เกือบตกลงมาเลยทำให้พี่โคเซตสึโกรธ” ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ดวงตาทั้งสองมองไปยังเสื่อทาตามิไม่ยอมสบตา

ใบหน้าพี่โซสะเต็มไปด้วยคำถาม “ฟังดูแปลกๆ นะ ทำไมพี่โคเซตสึจะต้องโกรธซาโยะด้วยล่ะ” 

“ไม่รู้เหมือนกัน... แต่พี่เขาคงไม่ชอบผม”

พอพูดออกไปเสียงพี่โซสะดูตื่นตกใจขึ้นมาทันที “ตายจริง ทำไมถึงคิดว่าพี่โคเซตสึไม่ชอบนายล่ะ”

“ก็... พี่เขาไม่ค่อยคุยกับผม” ผมเงยหน้า ตอบด้วยเสียงไม่มั่นใจเท่าไร

พอได้ยินเช่นนั้น พี่โซสะจับชายกิโมโนแตะตรงมุมปากซ่อนรอยยิ้ม “แย่จังน้า... ถ้าพี่โคเซตสึรู้ว่าซาโยะคิดแบบนี้จะว่ายังไงน้า”

“พี่โซสะ...?” ผมขมวดคิ้ว ตั้งท่าจะถามหากจำต้องเก็บคำพูดไว้เมื่อพี่โซสะคว้ามือของผมแล้วมอบบางสิ่งบางอย่าง 

...ลูกพลับ?...

ไม่ใช่แค่ผลเดียว หากมีอยู่สามผล ว่าแต่ทำไมพี่โซสะถึงเอาลูกพลับมาให้เล่า คำถามนี้อยู่ในอกผมไม่นานเพราะพี่รองเฉลยแทบจะในวินาทีถัดมา

“พี่โคเซตสึบอกให้ฉันเอามาให้” โซสะยิ้ม เอ่ยเสียงร่าเริง

เอามาให้ พี่โคเซตสึเอาลูกพลับมาให้ผมเนี่ยนะ

สีหน้าผมคงแสดงออกชัดเกินไป พี่โซสะจึงย้ำอีกครั้ง “ใช่ เขาบอกฝากให้ซาโยะด้วย ให้ตาย พี่โคเซตสึเนี่ยนะปีนต้นไม้เก็บลูกพลับ ฉันล่ะนึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ”

ผมก็เหมือนกัน... ได้แต่รำพึงในใจขณะมองลูกพลับสีส้มทั้งสามใบ

“ไว้ไปขอบคุณพี่เขาซะล่ะ” พี่โซสะลูบหัวผม

“เอ่อ... พี่โซสะ” ผมอ้าปากเรียกพี่รอง

“หืม...” ดวงตาเรียวสวยทอดมอง

 กล้าหน่อยสิ ซาโยะ... พูดไปเหอะ

“ผมเอาแค่ลูกเดียวก็พอ...”

รู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดกระเด็นออกมาจากปากขณะพูดออกไป

“อีกสองลูก ของพี่โซสะ... กับพี่โคเซตสึ...”

ในที่สุดก็พูดจนได้ ตอนนั้นเองพี่โซสะก็ดึงผมเข้าสวมกอดไว้แน่น ความอบอุ่นซึมซาบลงมาในร่างจนร้อนทั่วใบหน้า เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดไม่คุ้นเคยเลยสักนิด

“ได้สิซาโยะ... งั้นไปหาพี่เขากันเถอะ”

.

.

.

“จากนั้นจะได้แบ่งลูกพลับแล้วมานั่งทานด้วยกันสามคนไงล่ะ”

END

Postscript: ได้เขียนซาโยะที่เริ่มเปิดใจให้พี่ๆ ขึ้นมาสักเล็กน้อยแล้วรู้สึกดีมากเลย ส่วนตัวอยากเขียนให้ซาโยะมีความสุข แต่รู้สึกอยากให้ค่อยเป็นค่อยไป

ความจริงมีคิดในหัวถึงฝั่งพี่โคเซตสึบ้างเหมือนกัน ให้สปอยก็ พี่โคเซตสึมีคุยกับพี่อิจิในการเข้าหาน้องชายเหมือนกัน ต่างคนต่างเข้าหาไม่เก่ง จะว่าไปพี่โซสะในหัวเราช่วยสร้างสมดุลได้ดีไปหน่อย คิดๆ แล้วก็อยากเขียนคุณคะเซนที่ช่วยเป็นสะพานเชื่อมให้สามพี่น้องนี้จังนะ 

ถ้ามีโอกาสคงได้เขียนต่อ ตอนนี้แอบมีเนต้าดาบเยอะ งานล้นยังไม่เจียม ฮือๆ TwT

Comment

Comment:

Tweet

@se-chou คุยไปเกือบหมดในทวิตแล้วเนอะ 555+ (รู้สึกเหมือนไม่ได้ตอบเมนชั่นกลับ ตอนยุ่งๆ ขอโทษนะคะะะ) ได้คุยเรื่องบ้านซามงจิสนุกมากเลย ส่วนตัวอยากเขียนถึงพี่โคเซตสึให้เยอะกว่านี้ คิดว่าพี่โคเซตสึเห็นเงียบๆ แต่จริงๆ ก็รักน้อง และภายนอกดูเป็นคนเคร่งครัด เข้มงวดก็จริง ทว่าก็มีเวลาที่ใจดี หรือโอ๋น้องชายเหมือนกัน *พี่ชายในเกมดาบน่ารักหลายคนจังโฮววว
kit13 เห็นเม้นให้ทุกเรื่องเลย ขอบคุณนะคะ ดีใจที่เจอแฟนบ้านซามงจิค่า
@purukoji โอ้ว ตามตั้งแต่เฮตะเลยเหรอคะ ขอบคุณมากค่ะ  เราคิดว่าบ้านซามงจิ เป็นบ้านเนกาทีฟค่ะ อาจเพราะโซสะ กับ ซาโยะผ่านไรดราม่าๆ มามาก (พี่โคเซตสึเหมือนไม่ค่อยมี แต่ดูไม่ใช่คนช่างเจรจาเลยดูอึมครึมไปอีก) เห็นด้วยค่ะว่า บ้านนี้พอมีเดเล่กันนิดหน่อยก็แบบ โอ้ยยย เหมือนได้เห็นพวกเขาพยายามเปิดใจให้กันแล้วปริ่มตามน่ะค่ะ ; w ; 
จริงๆ ก็คิดเหมือนกันค่ะว่า ตอนพี่โคเซตสึปีนต้นไม้ คนผ่านมาเห็นคงผงะแน่ๆ 5555+ จะว่าไปน่าจะไปเอาไม้มาสอยอย่างที่คุณ kit13 ว่าจริงๆ นั่นแหละ กร้ากกกกก

#5 By chibi on 2015-05-30 11:52

พี่โคเซ็ตสึคงใช้ไม้สอยลูกพลับมากกว่ามั้งคะ 555

#4 By kitt13 (171.96.186.228|171.96.186.228) on 2015-05-25 22:11

โอ้ยตายแล้วค่าาาาาาาาาาาาา ///////// ซามงจิแฟมิลี่นี่มันก๊าววว
ส่วนใหญ่บ้านนี้ไม่ค่อยมีโมเม้นต์ยาซาชี่อบอวลจิตใจ (คือฝั่งบ้านโทชิโร่นั่นเขาเต็มที่---) ขนาดตัวพี่โซสะยังว่าไม่ค่อยพูดเลยค่ะ เป็นสามพี่น้องที่ใช้ความเงียบและสายตาคุยกัน(ฮา)  แต่แบบนั้นล่ะค่ะเวลาทำอะไรนิดหน่อยก็ก๊าวไปหมด เป็นเสน่ห์ แอร้ยย
น้องโยะนะน้องโยะะ เอาซะเราระทวย----//บิดส์
แต่แอบอยากเห็นฉากพี่โคเท็ตสึปีนต้นไม้จริงๆนะ..คงน่าเอ็นดูคูณสอง--
ขอบคุณมากๆที่สร้างสรรค์ผลงานมาให้อ่านค่ะะ 
#ตามตั้งแต่เฮตะยันดาบเลยทีเดียวสำหรับพี่ chibi งี้ดด

#3 By purukoji (223.206.244.252|223.206.244.252) on 2015-05-25 10:01

ขอบคุณค่าาา ชอบมาก ชอบบ้านซามนจิมาก ฮืออออ ซึ้งใจจริงๆ

#2 By kitt13 (171.96.185.223|171.96.185.223) on 2015-05-24 23:18

ฮือออออออออออออออออ /// v \\\ ต้องควาญหาล็อคอินมาเพื่อเม้นค่ะ
ดีใจที่พี่จิบิโมเอครอบครัวซามงจิเหมือนกัน อ่านมาตั้งแต่เรื่องขนมเค้กครึ่งก้อนของซาโยะแล้วค่ะ มีความสุขมากที่มีคนเขียนโมเม้นต์ของครอบครัวนี้มา(เพราะไม่ค่อยเจอเลยค่ะ ) ฟินมาก น่ารักมาก รู้สึกอบอุ่นกับพี่น้องสามคนนี้จริงๆ เคยสงสัยเหมือนกันค่ะว่าพี่คนโตกับน้องเล็กนี่จะเข้ากันได้ยังไงนะ เพราะในบรรดาสามคนนี้ พี่โซสะดูคุยเก่งที่สุดแล้ว(แถมยังเคยมีความทรงจำดาบร่วมกับพี่โคเท็ตสึอีก ในขณะที่ซาโยะเองไม่เคยได้เจอพี่ๆเลยตอนช่วงที่เป็นดาบอยู่) ส่วนพี่โคเท็ตสึกับน้องซาโยะนี่ขรึมเอาๆ sad smile แต่ก็คิดว่าอาจจะเข้ากันได้เองแบบเงียบๆละมั้ง(?) ประมาณว่ายังไงก็เป็นพี่น้องกัน ยังไงก็ห่วงกันแหละนะ(ซานิวะเดาเอา )
แล้วมาเจอที่พี่จิบิเขียนก็ยิ่งเห็นภาพว่าเขาสองคนคงพูดไม่เก่ง เขิน ไม่กล้าคุยกันจริงอะไรจริง แต่ยังไงพี่น้องกันก็อยากจะคุยกันอยู่ดีนี่เนอะ ยิ่งซาโยะที่ทำตัวขรึม(เพราะมีปม)แต่ยังมีความไร้เดียงสาแบบเด็กแฝงมาบ่อยๆยิ่งทำให้รู้สึก... /เฮือกกกกกกกกกกกกกกกกก
/โมเอมากค่ะ /นอนฟินตายเงียบๆ

#1 By Se.ChoU on 2015-05-24 13:43