ฟิคแก้บนสึรุค่ะ ได้มาแล้วววว ก็เลยเขียนนน พลอตเยอะมาก ฟุ้งมานานมากกก สุดท้ายเลือกอันที่ไร้แก่นสาร คิดแบบปุบปับเฉยเลย ; w ; 

ลงเรือคู่นี้แบบเต็มข้อมาก แงง ด้วยว่ามีเนต้าเยอะจัด เลยว่าจะทำแบบ เหตุการณ์สั้นๆ ไปเรื่อยๆ ค่ะ ชื่อเรื่องอย่าเพิ่งสนใจมาก คิดว่ามันจะเป็นชื่อนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าคนเขียนจะรู้สึก ใช่แล้วละ มันเป็นความรัก ค่ะ

Title: ยังไม่ใช่ความรักหรอกนะ

Pairing: Tsurumaru x Ichigo

ในบรรดาดาบด้วยกัน ฉันมีความเห็นว่าอิจิโกะ ฮิโตฟุริเป็นดาบที่แกล้งสนุกที่สุด

“เฮ้! อิจิโกะ”

“หืม มีอะไรหรือครับคุณทสึรุมารู” เจ้าของนามหันกลับมา ผงะไปเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“อ๊ะ... อยู่นิ่งๆ สิ” ฉันยกนิ้วแตะริมฝีปากเตือน พอบอกไปเช่นนั้นพี่ใหญ่แห่งบ้านโทชิโร่ก็ยอมทำตามคำสั่ง ไม่ขยับตัวปล่อยให้ฉันจ้องหน้าได้ตามใจชอบ

เขาเป็นคนซื่ออย่างที่คิดจริงด้วย ดูเอาเถอะ... ฉันเอาหน้าเข้ามาใกล้เสียขนาดนี้ อีกนิดเดียวริมฝีปากก็จวนเจียนจะแตะกันอยู่แล้วยังไม่เอะใจอะไรอีกหรือ เปิดช่องว่างแบบนี้อันตรายมากรู้มั้ย

“ทสึรุมารู... จะจ้องหน้าผมอีกนานมั้ยครับ” สงสัยจะเว้นช่วงนานไปหน่อย ฝ่ายโดนจ้องเข้านานๆ จึงเริ่มอดรนทนไม่ได้ นัยน์ตาสีทองฉายแววรำคาญ “ถ้าจะคิดมุกใหม่ให้คนตกใจ... แบบนี้ไม่ได้ผลหรอกครับ... อ๊ะ...”

อิจิโกะเงียบเสียงลงเมื่อฉันทดสอบโดยแตะต้นคอเขา ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมสีฟ้าเล่น พอลองแหย่ไปแบบนี้ใบหน้าจริงจังก็เปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที เป็นปฏิกริยาที่น่าสนใจไม่เลว

“คุณทสึรุมารู... หยุด...” ถ้อยคำสะดุดไม่เป็นท่าเมื่อฉันเริ่มไล้ต้นคอเขา แผ่วเบา... แต่มากพอให้เจ้าตัวหลบตา

สนุกดีแฮะ... ความคิดนี้ผุดขึ้น ริมฝีปากกระตุกยิ้มอย่างไม่อาจห้ามได้

ถ้าทำมากกว่านี้จะเป็นยังไงน้า

“คุณทสึรุมารูนี่มันไม่ตลกนะครับ” อิจิโกะพูดเสียงเข้ม บอกเป็นนัยเจ้าตัวเริ่มไม่สนุกด้วยแล้ว

“ว้า... งั้นเหรอ” ฉันแสร้งทำเป็นเสียดาย ขยับตัวออกห่างมาเล็กน้อย

ก่อนจะอาศัยจังหวะที่อิจิโกะโล่งใจ เปลี่ยนมาประคองใบหน้าเขาด้วยสองมือแทน ฉันยิ้มทะเล้นให้กับสีหน้าตื่นตระหนกอีกฝ่าย โน้มริมฝีปากเข้าไปใกล้

“แล้วถ้าแบบนี้ล่ะตกใจมั้ย”

“เดี๋ยวก่อน นี่มันใกล้ไปหรือเปล่าครับ” อิจิโกะท้วง

ช้าไป ช้าไป มาทักท้วงอะไรตอนนี้ ฉันไม่หยุดให้หรอก

.

.

.

น่าเสียดายที่ฉันไม่อาจล่วงรู้ว่าอิจิโกะตกใจกับมุกตลกมุกนี้ของฉันมั้ย เพราะคมมีดเย็นเยียบที่จ่อต้นคอขณะนี้หยุดการเล่นสนุกของฉันชะงัด

“ตกใจมั้ยครับคุณทสึรุมารู” ยะเกนถามเสียงขรึม

“อืม... ตกใจใช้ได้เลยละ” ฉันหันไป หัวเราะให้กับมีดซึ่งเข้ามาถูกจังหวะได้ตลอดจนไม่สบอารมณ์

มีแต่พี่ใหญ่ของบ้านที่ไม่ยักขำตาม เขาผละจากฉันเข้าไปดุน้องทันที “ยะเกน เอามีดขึ้นมาเล่นแบบนี้ไม่ได้นะ”

“ผมก็แค่เห็นคุณทสึรุมารูเขาเบื่อ เลยช่วยหาเรื่องสนุกให้เขาเท่านั้นเอง” เจ้าเด็กโตเกินวัยอธิบาย ดวงตาสีดำสนิทมองมา สายตาบอกชัดเจนว่าเขารู้เท่าทันความคิดฉันทั้งหมด “สนุกมั้ยครับคุณทสึรุมารู”

“สนุกใช้ได้ทีเดียว” ฉันยักคิ้วตอบ ผายมือทั้งสองออกกว้าง “แต่ฉันคิดว่ามุกของฉันเมื่อกี้ตกใจกว่านะ ไม่น่าขัดจังหวะเลยน้า”

.

.

.

แต่ไม่เป็นไร ยังมีเวลาอีกมาก เก็บไว้เล่นครั้งต่อไปก็ได้  ฉันลอบยิ้มให้กับเป้าหมายซึ่งยังคงไม่รู้เรื่องราวต่อไป

END

Postscript: อันที่จริงตอนแรกยังไม่มียะเกนค่ะ ในหัวเราคิดว่าสึรุจะหยุดเอง ปล่อยให้พี่อิจิไม่เข้าใจ แต่พอเขียนจริง ไม่หยุดเว้ยยยยย ยะเกนนนน มาช่วยที แงงงง 

เรื่องแรกแต่รู้สึกกระเรียนรุกแรงมาก ^^; กับอยากให้พี่อิจิทันกันกว่านี้ กลัวออกมาซื่อเกินไป จะพยายามให้มากกว่านี้ค่ะ ; v ;

 

Comment

Comment:

Tweet

กระเรียนขี้แกล้งงงงง
นั่นยะเก็นหวงคุณพี่ชายใช่ไหมลูก>/////<

#2 By Misora Sky on 2015-09-09 14:36

โอ้ย ชิพคู่เดียวกันอีกแล้วค่ะ //ซาบซึ้ง

#1 By kitt13 (171.96.181.99|171.96.181.99) on 2015-06-01 21:05