ยังวนเวียนกับทสึรุอิจิ ฮือออ เมื่อวานสถานการณ์เป็นตอนเช้า เอาละ! จะเขียนทสึรุอิจิ พลอต A ละ พอตกเย็น ง่าาา ไม่มีรมณ์เลยเอาพลอต B มาเขียนเล่นก่อนละกัน ระหว่างเขียนพลอต B ไปจนเที่ยงคืน (เริ่มก็ปาไป 4 ทุ่มกว่าแถมเล่นไปด้วยค่ะ อย่านึกว่าขยัน) จู่ๆ ก็ปิ๊ง พลอต C สั้นๆ ขึ้นมา เอ๊ยย อยากเขียน เอานี่แหละ
 
สรุปมาจบที่พลอต C ซะงั้น ซึ่งสั้นอีกตะหาก ฮ่ะๆ
 

Title: ใช่แล้วละ นี่คือความรัก 2

Pairing: Tsurumaru x Ichigo 

Remark:

0. เหมือนที่แจงทุกครั้ง ชื่อว่าตอน 2 แต่ไม่เชื่อมโยงอะไรกับตอนแรก เนื่องจากคนเขียนตันชื่อเรื่องมากค่ะ เลยทำเป็นรวมโมเม้นแล้วจัดหมวดให้เป็นชุดแทน TvT ถ้าเรื่องไหนคิดชื่อเรื่องได้จะพยายามแยกออกไปละกันนะคะ

1. สำหรับชุด ใช่แล้วละ นี่คือความรัก จะต่างกับ ยังไม่ใช่ความรักฯ ตรง ทั้งคู่คบกันแล้ว และ/หรือ ทสึรุรู้ใจตัวเองแล้วค่ะว่าชอบพี่อิจิเขา สักวันก็อยากเขียนให้ สองซีรีส์นี้มาจุดบรรจบกันนั่นคือโมเม้นตอนทสึรุรู้แล้วว่ารักพี่เขาเต็มๆ ฮาา

.

.

.

ช่วงนี้พวกเด็กมีดกำลังสนุกกับโทรศัพท์กระป๋อง

“ไง! ได้ยินมั้ยยยยยยยย” ไอเซนตะโกนใส่กระป๋องในมือ ขณะนี้พวกเขาอยู่ในสวนด้านหน้าทางเข้าฐาน

“โอ้ยย ไม่ต้องตะโกนเสียงดังขนาดนี้ก็ได้ หนวกหู” ได้ยินเสียงอัตสึซึ่งตอนนี้อยู่ที่โรงม้าตอบกลับมา

“ว้าว! ชัดแจ๋วเลยอะ เจ๋งชะมัด” มีดน้อยหัวแดงหันไปบอกเพื่อนๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น “ได้ยินพวกอัตสึตอบกลับมาจริงด้วย”

เท่านั้นแหละมีดอื่นเฮกันเข้ามารุมล้อม

“ขอผมเล่นมั้งๆ” อิมะสึรุงิไม่พูดเปล่าฉวยกระป๋องจากมือไอเซน

“ได้ไง เมื่อกี้ตกลงกันแล้วนี่ต่อจากฉันก็เป็นโฮตารุ” ไอเซนแย่งกระป๋องกลับมา

“ไม่เป็นไรคุนิโทชิ ผมรอทีหลังก็ได้” โฮตารุมารูเข้ามาปรามเมื่อเห็นไอเซนและอิมะสึรุงิเริ่มตาขวางเข้าใส่กัน

“อ๋า... ต้องผมก่อนสิ ผมเป็นคนหากระป๋องมานะ” ฮิราโนะท้วง

“แต่ผมเป็นคนเสนอความคิดให้ไปขอคุณโชคุไดคิริจากในครัวนี่นา” อาคิตะแย้งบ้าง

“ถ้าเก็บเงินค่าเล่นแต่ละรอบคิดว่าไง” พอเป็นเรื่องเงินฮาคาตะหัวไวขึ้นมาทันที

ปลายสายอีกฟากสถานการณ์ไม่ต่างกันสักเท่าไร

“ขอผมเล่นคนแรกนะ” มาเอดะรีบยกมือ

“ได้ไง อัตสึสัญญาแล้วจะให้มิดาเระเล่นคนต่อไป” มิดาเระค้าน

“ไม่เห็นต้องแย่งกันเลย ไงก็ได้เล่นกันทุกคนอยู่แล้ว” จะมีก็แต่ยะเกนที่วางตัวเป็นกลาง คอยเป็นกรรมการตัดสินว่าใครจะได้เล่นก่อนหลัง ซ้ำยังมองไปยังโกไคโตและซาโยะ “ขอโทษนะ แต่รับรองยังไงพวกนายได้ลองเล่นด้วยเหมือนกัน”

“ข... ขอบคุณครับ” มีดน้อยซึ่งกอดเสือรอต่อคิวขอบคุณพี่ชาย เช่นเดียวกับซาโยะซึ่งผงกหัวตอบรับเช่นกัน

ช่วยไม่ได้ที่ใครๆ ต่างสนอกสนใจเจ้าโทรศัพท์กระป๋อง ทั้งที่ลานหน้าบ้านกับโรงเลี้ยงม้าอยู่ห่างกันตั้งเยอะ แต่กลับคุยกันได้โดยอาศัยแค่กระป๋องสองใบกับด้ายหนึ่งเส้นเท่านั้น เป็นเรื่องมหัศจรรย์ออกจะตาย

เหล่ามีดน้อยไร้เดียงสาต่างผลัดกันส่งข้อความไปยังอีกฟากหนึ่งด้วยความสนุกสนาน บางคนเลือกเล่าเรื่องตลก ขณะที่ใครร้ายหน่อยก็แกล้งทำเป็นเงียบ รอให้ปลายสายมึนงงก่อนจะอาศัยจังหวะร้องแฮ่กลับไปให้อีกฝ่ายหน้าหงายเรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงยิ่งนัก

“เอาละ วนกลับมาตาผมบ้างละ อ๊ะ! พี่อิจินี่นา” มิดาเระโบกมือให้พี่ใหญ่ซึ่งเดินอยู่ตรงระเบียง น้องคนอื่นประสานเสียงแทบจะพร้อมกัน “พี่อิจิมาเล่นกันนน”

เจ้าชายของน้องทั้งหลายส่งยิ้มเอ็นดูก่อนจะเดินมาหาพวกน้องๆ “เล่นอะไรอยู่เหรอครับ ท่าทางสนุกกันใหญ่เชียว”

“โทรศัพท์กระป๋องน่ะพี่อิจิ” ยะเกนเป็นคนอธิบาย “พอดีพวกผมไปเปิดหนังสืออ่านเจอ เป็นสิ่งประดิษฐ์ใช้สื่อสารกับคนที่อยู่อีกที่หนึ่งได้ ก็เลยทดลองประดิษฐ์ขึ้นมา”

“น่าสนใจดีนี่ พวกอาคิตะอยู่อีกฟากหนึ่งสินะครับ” ดวงหน้าอ่อนโยนมองของเล่นในมือน้องๆ นึกดีใจที่น้องของเขาได้มีช่วงเวลาเล่นสนุกประสาเด็กนอกเหนือจากการออกไปสนามรบบ้าง

“ใช่แล้วพี่อิจิ ถ้าไงลองคุยกับพวกอาคิตะมั้ยครับ อยู่ในสายพอดีเลย” มิดาเระไม่พูดเปล่า รีบส่งกระป๋องให้พี่ชายของตนพร้อมทั้งเร่งเร้า “พี่อิจิทักพวกอาคิตะสิครับๆ”

อิจิโกะเอากระป๋องจ่อที่ปาก “ไงอาคิตะ นี่พี่อิจินะครับ”

“อ๊ะ! พี่อิจิเหรอครับ ล้อเล่นน่า” เสียงอาคิตะดังมาตามสายดูตกใจจนอดยิ้มขันขึ้นมาไม่ได้

“ครับ... ตัวจริงครับ” ดาบใหญ่แห่งบ้านโทชิโร่ตอบกลั้วหัวเราะ พอเอาหูจ่อกระป๋องก็ได้ยินเสียงพวกฮิราโนะเถียงกันดังแว่วด้วยต่างจะขอคุยกับพี่ชายของตัวเองบ้าง

“เจ้าพวกนั้นนี่น้า” ยะเกนส่ายหน้าด้วยความระอา “อยากคุยกับพี่เขามากนัก ให้พี่เขาเดินไปหาแทนเลยมั้ย”

“แหมยะเกนละก็ มันเหมือนกันที่ไหน” มิดาเระเถียง

“ถ้าระยะแค่นี้ในแง่การส่งข่าวสารก็ถึงเหมือนกันน่ะแหละ”

“แต่ในแง่ความรู้สึกไม่เหมือนกันนะ ไม่คิดบ้างเหรอ ไม่เห็นหน้าได้ยินแต่เสียงกระซิบข้างหูมันโรแมนติกจะตาย” ดอกไม้ของบ้านทำหน้าเคลิ้ม

“นายน่ะชักแก่แดดขึ้นทุกวัน” อัตสึค่อน

“ว่าไงนะยะ!”

อิจิโกะฟังน้องทั้งสามเถียงกัน หากฟังได้ไม่นานกระป๋องในมือก็กระตุกราวกับเรียกให้เขาสนใจเสียงปลายสาย

“ไง ตกลงกันได้แล้วเหรอครับว่าใครจะคุยกับพี่” อิจิโกะทักกลับไปเสียงอารมณ์ดี “ว่าไง ตกลงเป็นอาคิตะ หรือฮิราโนะครับ”

ไม่มีคำตอบ เอ... สงสัยจะเดาผิด

“เอ... หรือว่าจะเป็นฮาคาตะครับ”

ก็ยังไม่มีคำตอบ แปลกจัง หรือเขาจะทำด้ายหย่อน อิจิโกะดึงกระป๋องในมือให้ด้ายดึงกว่าเดิม

“นี่ ได้ยินมั้ยครับ”

พอกรอกเสียงไปตามสายก็เงี่ยหูฟังรอน้องๆ เขาตอบกลับมา

ทว่าเสียงที่สะท้อนกลับมานั้นกลับไม่ใช่เสียงน้องของเขาหรือมีดเล่มไหนสักคน

“อิจิโกะ ฮิโตฟุริ...”

เอ๊ะ เสียงใครน่ะ คุ้นพิกล

“ฉันรักเธอ...”

กระป๋องร่วงผล็อยหลุดจากมือเมื่อจู่ๆ ได้รับคำสารภาพรักไม่ทันตั้งตัว

“พี่อิจิเกิดอะไรขึ้นครับ” ยะเกนเข้ามาถาม

“อ๊ะ กลีบซากุระมาจากไหน เอ๊ะ ทำไมพี่อิจิทำซากุระปลิวละครับ” มิดาเระมองพี่ชายซึ่งอยู่ท่ามกลางกลีบซากุระ ใบหน้าฉายแววประหลาดใจเป็นล้นพ้น

“ทางนั้นตอบอะไรมาเนี่ย” อัตสึนึกสงสัย ไม่ต่างกับโกไคโตและซาโยะ

อิจิโกะไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ยกมือปิดปากซ่อนใบหน้าซึ่งบัดนี้แดงก่ำ ดวงตาสีทองมองโทรศัพท์กระป๋องด้วยความสับสน

อิจิโกะ ฮิโตฟุริ ฉันรักเธอ...

พริบตาก่อนทำโทรศัพท์หล่น แว่วเสียงหัวเราะจากปลายสาย ตอนนั้นเองถึงจดจำได้ว่านั่นเป็นเสียงของใคร

และเพราะยิ่งรู้ว่าใครนั่นแหละจึงพาเขาหน้าร้อนไปทั้งหน้า หัวใจเต้นปั่นป่วนไม่เป็นอันสงบยังไงเล่า

End

Postscript: เป็นตอนที่ไม่มีการกล่าวถึงชื่อทสึรุเลย 55+ แต่เพราะงี้แหละค่ะถึงอยากเขียนขึ้นมา คิดว่าเล่าแบบนี้มันน่าสนุกกว่าน่ะค่ะ ถ้าอ่านแล้วงงต้องขออภัย ^^;

ให้เล่าโอมาเกะ ทสึรุจะแกล้งซ้ำอีกทีค่ะ

-----

ทางนั้นเสียงดังโหวกเหวกน่าดู คงประหลาดใจมากสินะ อยากเห็นปฏิกิริยาของอิจิโกะขึ้นมาจังเลย จะคิดยังไงกับคำบอกรักฉันบ้างนะ

ด้ายกระตุกเรียกหา ทสึรุมารูแนบหูกับกระป๋อง รอฟังอย่างใจจดใจจ่อ "ไงอิจิโกะ คำตอบคือ..."

"แกล้งพี่ผมสนุกมากมั้ยครับ" ยะเกนเอ่ยเสียงเย็น

ก็ไม่คิดว่าจะได้คำตอบหวานๆ แต่ได้เสียงของมีดหวงพี่กลับมานี่ก็เป็นคำตอบชวนประหลาดใจไม่น้อยเลยทีเดียว

------

ก็เป็นแบบนี้แหละ (ข้างบนเขียนสดค่ะ จะเล่าสั้นๆ ดั๊นนนเพลินไปหน่อย) ไม่อยากใส่เพราะเราอยากให้ทสึรุปรากฏแค่เสียงตามสายและเพียงประโยคเดียวเท่านั้นน่ะค่ะ ><

ได้เขียนเด็กๆ เล่นกันสนุกมาก (พยายามกระจายบทและหวังว่าคาร่าจะไม่เพี้ยนกัน TvT) ไอเดียโทรศัพท์กระป๋องคือไฟด 60 นาทีเมื่อวานหัวข้อเป็น call มีคนวาดโทรศัพท์กระป๋องเลยคิดว่าที่ฮงมารุเด็กๆ น่าจะตื่นเต้นกับของเล่นแบบนี้มั้ง และพอคิดทสึรุบอกรักพี่อิจิวิธีนี้แล้ว ฟฟฟฟฟ เลยเอามาเขียนดู 55+

ไว้พบกันเรื่องหน้าค่ะกับเหมือนเดิม คิดเห็นหรือบ้าคู่นี้เหมือนกันมาเม้าผ่านเม้นหรือทาง ask http://ask.fm/chibitare ได้นะคะ หลายคนคุยเข้ามาสนุกมากๆ เลย ขอบคุณค่า >7<

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ย นา่รักจนฟินตายจริงๆค่ะ พี่อิจิซากุระปลิวหยุดไม่อยู่แล้วววววว
ยะเก็นนี่หวงโหดขึ้นเรื่อยๆเลยค่ะ ก้างชั้นดี 5555

#2 By kitt13 (58.8.148.113|58.8.148.113) on 2015-07-26 09:31

ตามอ่านมาตลดเลยค่ะ รู้สึกว่าถึงเวลาต้องมาเม้นบ้างแล้ว แฮ่ cry
ก่อนอื่นเลย ต้องบอกว่าเขินมากกกกกกกกกกกกกกกกกก เขินสุดๆเลยค่ะ โฮรว มิดาเรเพิ่งบอกอยู่เองว่าโรแมนติก แล้วก็มีคนมาบอกรักข้างหูอิจินี่เลย แบบนี้ก็สมควรที่จะเขิน แต่ซากุระปลิวนี่แสดงว่าอิจินี่ก็ชอบสินะคะ ชอบใช่ไหมล่ะะะะ
สึรุไม่ต้องโผล่มาก็อิมแพ็คแรงมากค่ะ รู้สึกเลือดเหลือหนึ่ง แต่ซากุระปลิวว่อนมาก 5555
จะรอติดตามต่อไปค่า XD~

#1 By Hungrybirdssom (171.96.184.167|171.96.184.167) on 2015-07-20 02:38