chibitare

 จะตอบต่อในนั้นกลัวเจ้าตัวเขาไม่ได้อ่านเลยขอยกมาอีกรอบนะคะ ^^a แล้วก็เนื่องจากเขียนกันเป็นตัวอักษร อาจจะอ่านอารมณ์กันไม่ถูก เราจะบอกว่าสิ่งที่เราเขียนข้างล่างเราเขียนด้วยอารมณ์ชิวๆ เรื่อยๆ นะคะ แล้วก็ที่อัพขึ้นมายังคงเจตนาเดิมไม่อยากได้ดราม่าอ่ะนะ

แต่อาถรรพ์แหงเลย ไม่ได้ตอบเม้นนิยายอีกแล้ว โอ๊ยย เศร้าาาา T____T เอาเถอะมาเข้าเรื่องจริงจังหน่อยดีกว่า เอาล่ะไปเขียนใน notepad มาขอแปะล่ะนะ

+++++++++++++++++

สืบเนื่องจากคอมเม้นคุณ Lovey
(ขออนุญาตแปะความเห็นคุณ Lovey นะคะจะได้อ่านง่ายๆ ^^v)

เอ้อ... งั้นริสขอพูดความเห็นของริสบ้างแล้วกันนะคะ ไหนๆ ก็เห็นว่าเป็นการเปิดให้แสดงความคิดเห็นอยู่แล้ว

สำหรับคุณกระต่ายขาเดียว คุณอาจจะไม่ชอบ

แต่ริสยอมรับตรงๆว่าริสชอบ พากษ์ฮาดีออก
หลายเรื่องที่ท่านffmanใส่ความรู้สึกลงไปไม่ใช่แค่ฮา
แต่นั่นมันก็เป็นวิธีการแสดงความคิดเห็นหรือการวิจารณ์อย่างหนึ่งไม่ใช่เหรอคะ?

การที่คนเราคนหนึ่งจะทำอะไรสักอย่างเช่นเขียนโดวาดการ์ตูน เขาก็ต้องทำใจยอมรับคำวิืจารณ์ได้อยู่แล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าของบลอกเคยได้ยินหรือเปล่า "คำวิจารณ์สร้างนักเขียน" ค่ะ ผู้เขียนไม่ได้หวังให้มีแต่คนมาชมงานเขียนของเขาหรอก (ในกรณีที่ไม่ใช่เรื่องเฮตาเลีย)

มีคนมาวิจารณ์เป็นหน้าต่อหน้าก็ออกจะดี แล้วคำวิจารณ์ของท่านffmanทีเ่ห็นก็จะเป็นเชิงสุภาำพด้วย

เข้าเรื่องเฮตาเลีย ริสก็ไม่ได้รู้เรื่องทางบลอกอะไรร้อยเปอร์เซนต์ แต่คิดว่าที่ริสเข้าใจก็น่าจะถูกอยู่

บลอกของท่านffmanเปิดให้ผู้แปลนำผลงานการแปลมาเผยแำพร่ได้ โดยไม่ได้มีข้อจำกัดใดๆ มีหลายคนที่ติดตามอ่าน (อย่างริสเองก็เข้าทุกวัน)

มีหลายคนเป็นแฟนการ์ตูนหลายเรื่อง ซึ่งรวมไปถึงเฮตาเลียด้วย

ตรงๆก็ โอ๊ยย ริสตามไปอ่านทุกบลอกไม่ได้หรอกเอ้า จะว่าไม่ใช่แฟนเฮตาเลียตัวจริงก็ได้(ก็แค่อ่านทุกตอนจนตาแฉะเท่านั้นเอง)

ริสว่าดีแล้วที่ท่านffman มาลงไว้ค่ะ ไม่งั้นริสคงต้องไปตามอ่านเป็นสิบๆบลอก

เริ่มไปไกลกลับมาก่อน --+

ลองคิดดูสิคะ ถ้าคุณเป็นเจ้าของบลอกที่เปิดให้ทุุกคนฝากผลงานการแปลลงได้ เขาส่งโดเรื่องหนึ่งมาที่คุณไม่ได้อ่าน

คุณจะตอบเขาไปว่ายังไง?

"ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่ได้อ่านโดเรื่องนี้ กรุุณาหาบลอกอื่นลงเถอะคะ"

แบบนี้เหรอคะ??????

ริสพูดตรงๆนะคะ มันเป็นเรื่องยุ่งยากมากที่จะทำบลอกแบบนั้น คิดดูสิคะ นั่งอัพรูป (เสียตังค์อีก) แล้วมาก็อปลิงค์จากที่อัพมาแปะ บวกกับนั่งพากย์แต่ละหน้านี่... ริสว่ายากนะ ริสนับถือเลยค่ะ

ไม่เข้าใจอะไรสักอย่างก็อย่าเอาไปลงเซ่!!เซอเคิลเขาไม่ได้เขียนให้คนที่ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เขาอ่านหรอกนะ!!<< ก็เพราะว่าเซอเคิลเขาเขียนให้คนที่สนใจอ่านไม่ใช่เหรอคะ ท่านffman ถึงเอาไปลง

ทั้งๆที่ท่าน ffman ไม่ได้อ่าน ไม่ได้สนใจ แต่อัพขึ้นไปแต่ละหน้าๆ พากษ์ด้วย มันเป็นเรื่องเสียหายมากนักเหรอคะ? เสียหายมากเลยที่ทำให้แฟนๆเฮตาเลียคนอื่นได้อ่าน?

ริสก็ไม่เข้าใจคุณกระต่ายขาเดียวเจ้าของบลอกเหมือนกันว่าขะเข้าไปอ่านใน ffman ทำไมถ้าไม่ชอบ? ไม่เพราะว่าคุณชอบหรือคะ คุณถึงเข้าไปอ่าน?

ประเด็นต่อไป เฮตาเลียในที่สาธารณะ
ถ้าเฮตาเลียไม่ออกมาในที่สาธารณะ ริสก็คงไม่รู้จักเฮตาเลียหรอกค่ะ คุณเจ้าของบลอกก็เหมือนกันไม่ใช่หรือคะ?

คนรู้จักคงเป็นวงเล็กๆในญี่ปุ่นเพียงเท่านั้น

ยอมรับเถอะค่ะ หนังสือก็พิมพ์ออกมาเป็นเล่มแล้ว ยังไม่เรียกว่าเผยแพร่ในที่สาธารณะ???????

นั่นก็หมายความว่า สนพ. ก็ผิดอีกเหรอคะ?

ริสขอแสดงความคิดเห็นตรงๆนะคะ

ว่าคุณเจ้าของบลอกน่ะ "เห็นแก่ตัว" คนแปลก็ไม่ใช่ แต่ก็อยากเก็บผลงานของผู้แปลไว้อ่านในวงเล็กๆ

ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้นได้ ว่าไม่ให้นำเฮตาเลียไปเผยแพร่

ก็เพราะว่าคุณอยู่ใน "วงเล็กๆ" นั่นไงล่ะ

ลองนึกดูนะคะ ถ้าคุณไม่รู้จักเฮตาเลีย คุณก็จะอยู่นอกวง แล้วถ้าในวงนั้นมีคนอย่างคุณมากๆเข้า ที่เก็บไว้อ่านแค่ในวง คุณก็ไม่มีสิทธิได้รู้จักเฮตาเลียไปตลอดชีวิตเลยนั่นล่ะ

คุณลืมไปแล้วหรือว่าครั้งหนึ่งคุณก็เคยอยู่นอกวงเหมือนกัน แต่เพราะคนในวงใจกว้่างพอที่จะนำเสนอผลงาน คุณเลยได้รู้จัก หริอไม่ใช่?

แต่ไม่รู้นะ ริสรู้สึกว่าริสพิมพ์ไปก็เปลืองตัวอักษรในเมื่อคุณกระต่ายขาเดียวก็ยังเป็น กระต่ายขาเดียวอยู่อย่างนี้ เถียงมาด้วยเหตุผล... ยังไงความคิดข้าก็ถูก พูดๆมาเหอะ ข้าตอบกลับได้หมด...

เมื่อเราเสนอความคิดเห็นของตัวเอง เราก็ต้องยอมรับความคิดเห็นของผู้อื่นด้วยนะคะ

คุณเจ้าของบลอกจะวิจารณ์อะไรก็กรุณาให้คำพูดเพลาๆลงด้วยค่ะ คนเรากันเองมีการศึกษากันทั้งนั้น พูดกันดีๆฟังรู้เรื่องนะคะ

ประเด็นคือเราเปลี่ยนสัญชาติจากหมีเป็นกระต่ายแล้วเรอะ พรากกกก (ไม่ใช่แล้วเฟ้ย!!!) พอดีต้องอัพขึ้นมาใหม่เพราะมีความเห็นเพิ่ม ค่อนข้างยาว และดูเหมือนคุณ Lovey น่าจะอยากฟังคำตอบจากเรา (แต่ตัดสินเอาเองแล้วเรียกว่าเราชื่อ กระต่ายขาเดืยว อ่า หรือเขาจะไม่อยากฟังเนี่ย)

เอาเป็นว่าเราจะอธิบายให้ฟังนะคะ และแน่นอนคุณ Lovey จะอ่านหรือไม่อ่านก็ได้เพราะเป็นสิทธิของคุณ Lovey ค่ะ และเมื่ออ่านจบจะตัดสินเราเหมือนเดิมก็ได้ค่ะ >_< เพราะเราไม่มีสิทธิบังคับจะให้ใครก็ตามมาคิดแบบเราอยู่แล้ว (จริงๆ เอนทรีที่แล้วก็มีเขียนบอกไว้นะไม่ได้ขอให้เชื่อหรือบังคับให้ทำตาม ก็อยากบอกให้รู้ว่าเรารู้สึกอย่างไร ^^"" )

อ่ะ มาประเด็นเรื่องพากย์ก่อน คุณ Lovey บอกว่า เป็นการแสดงความคิดเห็นและวิจารณ์อย่างหนึ่ง ในความคิดเราอ่ะ เอ่ออ มาแสดงความคิดเห็นกับโดจินชิที่ตนเองไม่ได้สนใจ ไม่ได้รู้จัก เนี่ยนะคะ =____=;;; ต้องทำความเข้าใจกันก่อนโดจินชิเนี่ยไม่ใช่การ์ตูนออริจินัล หรือภาพยนต์ที่ใครที่ไหนดูก็ได้ สำหรับเรามันเป็น สิ่งที่เกิดจากความชอบ ความโมเอในการ์ตูนเรื่องนึง แล้วก็นำเสนอความชอบของตนเองให้คนที่ "ชอบเหมือนๆ กัน" อ่าน

พูดอีกอย่างคือโดจินชิเขาไม่ได้เขียนให้ใครที่ไม่สนใจมาวิจารณ์กันหรอกนะคะ (มันถึงไปอยู่เป็นรูปเล่ม หรือไม่ก็ถ้าอยู่ในเวบเขาถึงไม่ยอมให้เอาไปเผยแพร่ที่ไหนโดยเขาไม่อนุญาตน่ะแหละค่ะ) หรือให้ยกตัวอย่าง ถ้าเราเขียน ฟิคแฮร์รี่ แล้วมีคนมาบอก อ่านไม่เห็นรู้เรื่องเลย เขียนให้มันรู้เรื่องสิ ทั้งที่เขาไม่ได้รู้จักตัวละครที่อยู่ในฟิคเลย ไม่ได้เข้าใจความสัมพันธ์ที่เราดึงจากเรื่องหลักมาเขียน เราคิดว่าเราไม่ต้องการคำวิจารณ์ ความรู้สึกเหล่านั้นหรอกค่ะ อ่อแล้วที่คุณ Lovey บอกว่า

ผู้เขียนไม่ได้หวังให้มีแต่คนมาชมงานเขียนของเขาหรอก >>> ค่ะ นักเขียนย่อมต้องการคำวิจารณ์ แต่ในที่นี้เจ้าของ circle เหล่านั้นที่ประเทศเราละเมิดโดแสกนกันจนกลายเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ เขาต้องการคำวิจารณ์ที่เขาไม่สามารถอ่านได้ ไม่รู้ว่าใต้ภาพทุกชิ้นที่ตัวเองวาด เขากำลังเขียนอะไรอยู่งั้นเหรอคะ

อ่อ และที่คุณ Lovey บอกว่า คุณ ffman วิจารณ์โดแสกนเหล่านั้นสุภาพ งั้นเหรอคะ? เราไม่คิดว่า การที่คุณจะเขียนข้างใต้ว่า เมื่อไรจะมีอะไรกันสักที? เขียนให้คนไม่ได้ดูอนิเมรู้เรื่องหน่อยสิ? เป็นการวิจารณ์ที่สุภาพหรอกนะคะ ^^"""" และที่บอกว่า มันตลกดี ฮาดี เราก็อดสงสัยไม่ได้ว่า "แล้วเจ้าของผลงานเขาตลกไปกับสิ่งทีคุณ ffman หรือใครหลายคนเขาตลกกันงั้นหรือ" (เหมือนเรานั่งวาดรูปแล้วมีคนในห้อง ฉกเอาไปโชว์หน้าห้องเรียน แล้วมาพากย์ตลกๆ แล้วเพื่อนๆ หัวเราะกัน คุณว่าเจ้าของรูปเขาตลกด้วยหรือเปล่าค่ะ?)

คุณอาจจะบอกพวกแคปภาพหนังล้อเลียนมีตั้งเยอะแยะ แต่ประเด็นนี้คือโดจินชิ หรือผลงานของแฟนๆ เราคิดว่าคงไม่มีใครเขาชอบที่จะผลงานที่ตัวเองเขียนขึ้นเพราะความชอบจากเรื่องหลักมาโดนแซวตลกๆ อย่างนั้นหรอกค่ะ

ส่วนเรื่องที่คุณ Lovey บอกว่า บลอค ffman เป็นทางเลือกของคุณในการเสพงานแสกนทั้งหลาย และที่คุณบรรยายว่าเขาลำบากมากมายแค่ไหนในการจะทำบลอคให้ผู้เข้าชมทั้งหลาย

เราขอตอบสั้นๆ แล้วกันค่ะว่า "ยิ่งคุณ ffman เหนื่อยมากเท่าไร เจ้าของผลงานตัวจริงย่อมเหนื่อยกว่าเขาเป็นร้อยๆ เท่าค่ะ" เพราะฉะนั้นเราขอเลือก เห็นใจเจ้าของผลงานก็เท่านั้นแหละ

ไม่เข้าใจอะไรสักอย่างก็อย่าเอาไปลงเซ่!!เซอเคิลเขาไม่ได้เขียนให้คนที่ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เขาอ่านหรอกนะ!!<< ก็เพราะว่าเซอเคิลเขาเขียนให้คนที่สนใจอ่านไม่ใช่เหรอคะ ท่านffman ถึงเอาไปลง 

เหมือนมาเล่นคำกันเลยแฮะ = =;;; อ่ะ เซอเคิลเขาเขียนให้คนที่สนใจอ่าน แต่คนที่ไม่ได้สนใจมานำเสนอเนี่ยนะคะ แล้วอีกอย่างมานำเสนอแทนเจ้าของผลงานโดยไม่ขออนุญาตอีก พูดแล้ว วนๆ พิกลวุ้ย

ทั้งๆที่ท่าน ffman ไม่ได้อ่าน ไม่ได้สนใจ แต่อัพขึ้นไปแต่ละหน้าๆ พากษ์ด้วย มันเป็นเรื่องเสียหายมากนักเหรอคะ? เสียหายมากเลยที่ทำให้แฟนๆเฮตาเลียคนอื่นได้อ่าน?

เสียหายมั้ย อันนี้เราบอกได้แค่เราอ่านแล้วเสียความรู้สึกที่งานโดจินของเซอเคิลนึงถูกเอามาพากย์โดยคนที่ไม่ได้เข้าใจอะไรในเนื้อเรื่องเพราะไม่ได้อ่านเฮตาเลียก็เลยบ่นน่ะค่ะ ส่วนเรื่องทำให้แฟนเฮตาเลียคนอื่นได้อ่าน เราเฉยๆ นะ ไม่ใช่ของเราซะหน่อย =___= (และไม่ใช่ของบลอค ffman หรือของ LJ หรือของใคร ของเซอเคิลเขาต่างหาก)

ริสก็ไม่เข้าใจคุณกระต่ายขาเดียวเจ้าของบลอกเหมือนกันว่าขะเข้าไปอ่านใน ffman ทำไมถ้าไม่ชอบ? ไม่เพราะว่าคุณชอบหรือคะ คุณถึงเข้าไปอ่าน?

อันนี้สำนวนเราเป็นงี้ ฟังเหมือนใส่อารมณ์แต่เราคิดงี้จริงๆ น

.

.

.ไม่ได้ไปเหยียบมาชาติเศษแล้วค่ะ เพราะรู้ว่าเข้าไปก็ต้องบ่น แต่ทีนี้มีเพื่อนมาบ่นให้ฟังแล้วเข้าไปดูแล้วก็ เฮ่ออออออ  ก็รู้ว่าเขาไม่ให้ด่าในนั้น เราเลยย้ายมาบ่นในที่ของเรา อ่อขอบอกเลยนะคะ "ไม่เคยชอบอะไรสักอย่างที่คุณ ffman กระทำในบลอค" เพราะ การลงวายในที่แจ้งมันส่งผลเสียหายต่อวงการวายบ้านเราค่ะ เพราะงั้นไม่เคยเข้าไปเพราะชอบค่ะ แต่เราก็ไม่ได้ไประรานในบลอคของเขา โอเคนะ ^^

ประเด็นเฮตาเลียในที่สาธารณะ

ประเด็นนี้ถกไปหลายรอบแล้ว จะพยายามเขียนสั้นๆ นะคะ ^^a ที่เขาออกมาเป็นห่วงกันเพราะ เฮตาเลียเป็นเรื่องของการนำประเทศมาล้อเลียนค่ะ และเมื่อเป็นเรื่องของประเทศนั้นมี ประเด็นอ่อนไหวกันเยอะค่ะ หากคุณ Lovey ติดตามข่าวสารเฮตาเลียก็จะทราบว่า เฮตาเลียนั้นเคยมีปัญหาระงับการฉายอนิเม ไปจนถึงตอนนั้นสั่งระงับภาค Movie ด้วย โอเคส่วนใหญ่ปัญหามักจะเป็นเกาหลี แต่เรื่องอย่างนี้ในประเทศที่มีกระทรวงวัฒนธรรม และกระแสต่อต้านนิยาย NC ยังระบาดก็ไม่มีหลักประกันว่าเฮตาเลียจะไม่โดนหางเลขนี่คะ

 จริงอยู่ว่า เฮตาเลียโดยเนื้อหาหลักที่คุณฮิมะวาดไม่ได้มีความรุนแรงอะไร และยังนำเสนอออกมาได้อย่างน่ารัก แต่ปัญหาหลักมักจะเกิดจากงานของแฟนๆ ค่ะ และโดจินที่กระจายตามบลอคต่างๆ ก็เป็นหนึ่งในปัญหาเหล่านั้น การนำโดเฮตาเลียมาลงในที่แจ้งนั้นเป็นการเสี่ยงที่จะมีเด็กไม่รู้เรื่องรู้ราวเข้ามาอ่านและมีผู้ปกครองมาพบเห็น มันมีโอกาสที่จะเกิดคำถามเหล่านี้ ทำไมตัวละครถึงชื่อเป็นประเทศ ทำไมเขาเขียนให้ตัวละครประเทศสองตัวรักกัน มีอะไรกัน ตรงนี้ล่ะค่ะที่เราคิดว่า มันมีปัญหา

แม้โอกาสที่จะเกิดเรื่องแบบนี้มีเพียงเล็กน้อย แต่เราก็ควรระวังไว้ก่อน ไม่ใช่เหรอคะ? นี่ยังไม่รวมถึงประเด็น โดแสกนคือการละเมิดผลงานของเซอเคิลด้วยนะเนี่ย

อ่อ เรื่องที่คุณบอกมันเผยแพร่ตีพิมพ์แล้ว ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ขอบอกนั่นคืองานของคุณฮิมะค่ะ สิ่งที่เรากลัวคือ "งานของแฟนๆ" ค่ะ =___=;; เราไม่เคยบอกไม่อยากให้เฮตาเลียเป็นที่รู้จักในวงกว้าง นะ ถ้าเคยพูดจะออกในทำนองเป็นกังวลกับการเป็นที่รู้จักในวงกว้างน่ะแหละ (งงเหมือนกันอ่านไงกลายเป็นเราหวงการ์ตูน ไม่ใช่เด็กๆ กันซะหน่อย เฮ่ออ) แต่เราอยากให้แฟนเฮตาเลียตระหนักถึงประเด็นปัญหาที่มีอยู่ในเฮตาเลียและช่วยกันระวังน่ะค่ะ

แต่ไม่รู้นะ ริสรู้สึกว่าริสพิมพ์ไปก็เปลืองตัวอักษรในเมื่อคุณกระต่ายขาเดียวก็ยังเป็น กระต่ายขาเดียวอยู่อย่างนี้ เถียงมาด้วยเหตุผล... ยังไงความคิดข้าก็ถูก พูดๆมาเหอะ ข้าตอบกลับได้หมด...

เมื่อเราเสนอความคิดเห็นของตัวเอง เราก็ต้องยอมรับความคิดเห็นของผู้อื่นด้วยนะคะ

คุณเจ้าของบลอกจะวิจารณ์อะไรก็กรุณาให้คำพูดเพลาๆลงด้วยค่ะ คนเรากันเองมีการศึกษากันทั้งนั้น พูดกันดีๆฟังรู้เรื่องนะคะ

กลัวจะกลายเป็นคุณ Lovey คิดแบบนี้จะตอบสิ่งที่เราอธิบายว่า เห็นมะ กระต่ายขาเดียว ชัดๆ จัง เห้ออออ เอาเป็นว่าเราก็อธิบายเหตุผลแล้ว กับตอนเขียนเอนทรีนั้นเราก็เขียนบอกแล้วนี่คะ ว่าไม่ได้บอกว่าตัวเองถูก (เข้าใจว่าคุณ Lovey คงอยู่ในอารมณ์ไม่พอใจสิ่งที่เราเขียนเลยอาจจะอ่านไม่ครบ ^^"") เอาเป็นว่าตอนนี้ที่เขียนเราก็อารมณ์ชิลๆ นะคะ ก็กะอยู่แล้วว่าสิ่งที่เราพูดออกไปคงมีคนไม่พอใจ และเราก็พร้อมจะรับความเห็นที่แตกต่างและพร้อมจะชี้แจงเท่าที่เราสามารถจะชี้แจงได้ สิ่งที่เขียนมาเราก็ไม่มั่นใจว่าจะถ่ายทอดความคิดความรู้สึกของเราให้คุณ Lovey เข้าใจได้ครบทั้งหมดมั้ย แต่อย่างน้อยถือว่าเราได้พูดแล้วนะคะ ยังไงช่วยมาบอกด้วยนะคะเรายังกระต่ายขาเดียว ฉันถูกๆ รึเปล่า จะได้ไปปรับปรุงการเขียนรอบหน้า ^^

อ่อ ถ้าเอนทรีนั้นเราพูดอะไรแรงๆ ดูเหมือนคนไม่มีการศึกษาก็ขอโทษจริงๆ เอาเป็นว่าเราไม่ได้เขียนมาเพื่อทะเลาะอะไรหรอกนะคะ (ถ้าทะเลาะเราคงไปหาเรื่องในบลอคคุณ ffman แล้ว) เราก็แค่อยากระบายสิ่งที่เราเห็นก็เท่านั้น

จริงๆ เราไม่อยากดันเรื่องนี้ขึ้นมาอีกรอบนะเนี่ย =w=;; แต่จะอีดิทเพิ่มเข้าไปก็กลัวคุณ Lovey จะไม่ได้กลับมาอ่าน ครั้นจะเขียนคุยกับคุณ Lovey โดยตรง คุณก็ไม่มีลอคอิน และไม่มีเมล์ให้ติดต่ออีก เลยตั้งขึ้นมาใหม่ สรุปเลยต้องตั้งเอนทรีใหม่ขึ้นมาน่ะค่ะ

ขอย้ำว่าไม่อยากได้ดราม่าลงบลอค ถ้าจะคุยอะไรกันก็ใจเย็นๆ กันน่ออ ส่วนตัวเราคิดว่า แค่เรื่องนี้คงไม่ได้เป็นศัตรูต้องฆ่ากันให้ตายหรอกนะ ^^a สำหรับเรื่องนี้เราก็แค่มองว่า ทัศนคติในบางเรื่องไม่ตรงกัน แต่ไม่ได้แปลว่าเราจะคุยกันไม่ได้ จริงมั้ยคะ ^____^

PS/ พยายามใส่ความจริงใจเข้าไปเต็มที่แล้วนะ ขอให้สื่อถึงนะคะ

PS2/ ขอโทษ คุณ annonymous คุณ yvesnoir คุณ papom ยังไม่ทันได้ตอบกลับเลยเขียนอันนี้ยาวโคดดด พรากกกกก ;[];

PS3/ เย็นนี้จะดันเอนทรีลงไปนะคะแต่จะพยายามตอบทุกคอมเม้นในเอนทรีนี้ผ่านการอีดิทหรือตอบผ่านบลอคทันทีให้ค่ะ

Edit: ตอบเม้นทั้งเอนทรีก่อนหน้าและอันนี้ค่ะ

มาตอบเม้นนะคะ ก็ขออนุญาตตอบเม้นของเก่าไปด้วยเลยแล้วกัน ซึ่งหลังจากตอบรอบนี้ถ้ามีความเห็นอื่นอืก อาจจะตอบช้าลงเพราะคิดว่าพูดไปทั้งหมดแล้วตอบแล้วอาจจะวนๆ ที่เดิมอ่ะ

จากเอนทรีเดิมก่อน

คุณ K9: ประเด็นที่คุณอานเสนอมาเราสนใจมากค่ะ ดูเป็นเหตุผลที่มันโอเคสุดนะว่าคุณ ffman ปฏิบัติตนเป็นบลอคที่ไว้ลงงานอย่างเดียว ไม่ใช่การลงจากผลงานแปลเพราะความชอบของเจ้าของบลอค(หมายถึงของผู้ลง ไม่ใช่ผู้แปลนะคะ) และมีธรรมเนียมหรือกฏที่เขาตั้งเอาเอง มันพอจะตอบอะไรหลายอย่างกับเราได้ว่าบลอคของเขาต่างจากบลอคอื่นที่เขาลงโดแปลตรงไหน

แต่นั่นแหละค่ะ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ พอมาเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เราชอบก็อดไม่ได้ที่จะบ่น แต่ก็เลือกจะไม่ไปด่าทอในพื้นที่ของเขา อะไรแบบนั้น ที่สำคัญเราก็ยังรู้สึกว่า มันก็ยังเป็นผลงานที่นำของผู้อื่นมาใช้อยู่ดี ถ้าคุณ ffman จะเอาโดจิน หรือฟิคที่ตัวเองเขียน หรือผลงานของคนที่สมัครใจมาพากย์อะไรตลกโปกฮา เราคงไม่สนใจไปนานแล้วล่ะค่ะ แต่อันนี้สรุปยังไงก็เป็นการวิจารณ์ การพากย์โดยปราศจากความเข้าใจ ความชอบในตัวผลงานของเซอเคิลอยู่ดีน่ะค่ะ

ส่วนการพากย์ถ้าจะมองเป็นการวิจารณ์ คิดว่าเขียนบอกคุณ Lovey แล้ว ถ้าเขาเขียนมาจากความชอบของเขาเอง เรายังคงพอทำใจได้(มั้ง?)  แต่พอเขามาทำกับเรื่องที่ไม่รู้จัก เราคิดว่ามันเสียมารยาทน่ะค่ะ แถมเป็นไปในทาง เมื่อไรจะทำกันสักที...ถ้าเขาไม่ได้ชอบเรื่องนั้นๆ มีทางออกอื่นอย่างเช่น ไม่ต้องบรรยายใดๆ ใต้ภาพ แล้วกล่าวรวมๆ ยังดีซะกว่าน่ะค่ะ แต่ก็เป็นแค่ความเห็นของเรานะคะ เขียนบ่นมาก็ไม่ได้เป็นกฏเกณฑ์ว่าต้องทำนะๆ อะไรอยู่แล้วล่ะ เดิมทีก็กะบ่นในบลอคตัวเองเพราะไปบอกเจ้าตัวคงไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงอยู่ดี

ส่วนเรื่องลองคุยกัน มีคนคุยไปแล้ว คำตอบที่ได้มาเราก็คิดว่า ทัศนคติของเรากับเขาดูจะไม่ตรงกันเอาซะเลยอ่ะนะ = =;; ประเด็นนี้มีเขียนบอกคุณอานทาง ems เป็นการส่วนตัวไปแล้วนะคะ ยังไงก็ตามขอบคุณคุณอานที่มาร่วมตอบค่ะ ^^

คุณ yvesnoir: พอเข้าใจที่มาที่ไปของการพากย์นะคะ แต่อย่างที่บอกไป เรารู้สึกว่ามันเสียมารยาทกับเจ้าของผลงานน่ะค่ะ เราเคยมีประสบการณ์ เพื่อนเราวาด fanart แฮร์รี่ แล้วมีพวกเวบต่างประเทศ ภาษาอียิปต์บ้าบอไรไม่รู้เอาไปโพสรวมกับแฟนอาร์ทอื่นๆ แล้วเขียนด้วยภาษาที่เราอ่านไม่ออก ตอนนั้นรู้สึกแย่ และกังวลจริงๆ ค่ะว่า ไอ้ที่เพื่อนเราวาดถูกนำไปพูดอะไรเนี่ย?? หรือลองคิดถึงสภาพว่าถ้ามีคนเอารูปตัวคุณไปโพสแล้วมีภาษาที่อ่านไม่ออกเขียนข้างใต้ เราจะรู้สึกดีกันมั้ยน่ะค่ะ ตรงนี้แหละค่ะที่เรารู้สึกว่าการพากย์อะไรก็ตามใต้รูปมันให้ความรู้สึกไม่ดียังไง หรือถ้ามองแบบคนอ่านออก ข้อความที่เชียร์เมื่อไรจะเอากันสักที ก็ไม่ใช่คำพูดที่ดูสุภาพเอาซะเลยน่ะค่ะ (โดจินบางเรื่องมันมีเนื้อหามากกว่าการนอนด้วยกันนี่คะ)

ประเด็นการเอาโดเฮตาเลียลงนี่เห็นด้วยทุกประการค่ะ จริงๆ ก็มีเขียนบอกไปแล้วว่าเป็นห่วงตรงนี้ แต่เราเขียนถึงเรื่องพากย์โด เพราะถ้าเขียนเรื่องการเอาโดลงที่แจ้งมันจะยาวมากกกค่ะ เพราะต้องพูดหลายประเด็น เก่า ใหม่ อาจต้องยกกันไปถึงแฟนดอมอื่นด้วย แต่ต้องขอบคุณ คุณ yvesnoir ที่ช่วยเขียนอธิบายเผื่อคนที่เข้ามาอ่านได้เข้าใจกันมากยิ่งขึ้นนะคะ ^^

คุณ papom: ค่ะ ประเด็นอีกอย่างคือบลอค ffman คนเข้าเยอะน่ะค่ะ เราเลยยิ่งเป็นห่วงกลัวเด็กที่ไม่รู้จักเฮตาเลียเข้ามาเจอ หรือร้ายกว่านั้นมีผู้ปกครองมาพบเห็นเข้าค่ะ อย่าลืมกันนะคะว่า ประเด็นกวาดล้างวายก็เริ่มต้นจากผู้ปกครองเห็นเด็กซื้อการ์ตูนวายกลางงานสัปดาห์หนังสือ กรุณาอย่าให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นในเนทซ้ำกับเฮตาเลียเถอะค่ะ

บลอคล่าสุดนะคะ ^^

คุณปาล์ม กับคุณดาร์ค: อยากขอบคุณมากๆ ที่ช่วยเข้ามาอธิบายให้เข้าใจกันชัดเจนมากขึ้นค่ะ >____< (แบบไม่ใช่เราพล่ามอยู่คนเดียว ฮาา TwT)คือคุยกับคุณดาร์คทางทวีตไปแล้วด้วยน่ะนะ ไม่อยากเขียนอะไรซ้ำเพราะเห็นด้วยทุกประการ และเราก็คุยเรื่องนี้กันมาเยอะมากๆ แล้วอ่ะเนอะ แต่ก็..........ถ้าอยากให้คนเข้าใจสิ่งที่เราต้องการจะสื่อสงสัยยังต้องอธิบายกันต่อไปน่ะนะ ฮาาาา

คุณ wave: ขอบคุณความเห็นคุณ wave มากๆๆๆ ค่ะ แม้ไม่ใช่แฟนเบย์เอย์แต่เราก็เป็นแฟนเฮตาเลียกัน จับมือๆๆ อยากบอกความรู้สึกของคุณ wave นั่นล่ะค่ะคือสิ่งที่เรารู้สึกเมื่อได้เห็นบลอคคุณ ffman ทำแบบนั้น (ขอย้ำว่าเราไม่ได้จะเข้าไปยุ่งกับคุณ ffman จริงๆ แต่ไม่คาดคิดว่าเข้าไปแล้วจะเจอ.........คำพูดที่ชวนให้รู้สึกไม่ดีขนาดนั้นจริงๆ ค่ะ แบบว่าทั้งที่ทำใจก่อนเข้าไปแล้วด้วยนะคะเนี่ย)

ตรงที่โดนใจมากๆ จุดหนึ่งคือประเด็นโดเฮตาเลียลงบลอค ffman น่ะค่ะ ขออนุญาต quote นะคะ "มันทำให้เฮตาเลียเสี่ยงต่อการเป็นเป้าโจมตีของคนภายนอกมากขึ้นไปอีก แถมยังลงอยู่ในบล็อกที่ขึ้นชื่อว่ามีโดจินวายและติดเรทมากมาย ภาพลบของเฮตาเลียยิ่งมีมากขึ้นไปอีก " นี่คือสิ่งที่เราเป็นห่วงที่สุดค่ะ ถ้าหากมีปัญหาขึ้นมา เขาไม่มองย้อนกลับไปหรอกค่ะว่า ตัวต้นฉบับเป็นยังไง แต่เขาจะตัดสินไปเลยว่า เรื่องนี้เอาประเทศมาทำแบบนี้ๆๆๆ งั้นเหรอ แล้วยิ่งอยู่รวมกับโด หรือการ์ตูนวายเรื่องอื่นปัญหามันมีโอกาสเกิดได้สูงมากๆ เลยนะคะ

ถ้าทาง ffman จะทำการโละโดที่ติดเรทก็รู้สึกยินดีนะคะ ส่วนตัวการจัดระเบียบ NC กับพวกโดแสกนใน exteen เราค่อนข้างเห็นด้วยนะคะ กลุ่มนิยายวาย สาววายส่วนใหญ่พยายามระวังตัวกันสุดขีดมาเป็นปีๆ แล้ว เราเองก็อยากให้ฝั่งโดจินตื่นตัวในเรื่องแบบนี้กันมากๆ เลยค่ะ (ส่วนตัวเราไม่เห็นว่าการลงโดแปลในบลอคจะมีประโยชน์อะไรนอกจากคอมเม้นและเพจวิวเยอะๆ แค่นั้นเองน่ะค่ะ >>> และคอมเม้นมากมายมันก็ไม่ใช่ผลงานจากน้ำมือเจ้าของบลอคด้วยอ่ะนะ = =; )

คุณ koyuki: ไม่เป็นไรค่ะ อย่างที่บอกเราคุยกันได้ และขอบคุณที่อ่านข้อความที่เราอธิบายนะคะ ^_^ เราอ่านข้อความที่คุณอธิบายแล้ว อันนี้คือข้อคิดเห็นนะคะ จริงๆ ถ้าหากคุณ ffman งานยุ่งก็ไม่เห็นจำเป็นต้องมาพากย์ในสิ่งที่เขาไม่รู้ไม่เข้าใจอยู่ดีน่ะค่ะ หรือถ้าบอกเขาพากย์ตามหน้าที่ เราคิดว่าเขาน่าจะตระหนักและทราบดีว่าบลอคตนเองเป็นบลอคใหญ่ การจะเขียนข้อความอะไรนั่นน่าจะคิดพิจารณารอบคอบให้มากกว่านี้ โดยเฉพาะกับเรื่องที่ตนเองไม่รู้จักหรือคุ้นเคย แต่นั่นแหละค่ะเราไม่อยู่ในฐานะอะไรที่จะไปบอกเขา และเขาก็ไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามเราทราบดีถึงเลือกจะบ่นในที่ๆ ของเราค่ะ

จริงอยู่ไม่ใช่แค่เรื่องเฮตาเลียที่คุณ ffman ไม่รู้จักแล้วพากย์ แต่รบกวนลองอ่าน คห คุณ wave นะคะจะเข้าใจว่าปัญหานี้ไม่ได้มีแค่เรื่องเฮตาเลียน่ะค่ะ แฟนเรื่องอื่นเขาไม่ชอบใจก็มี และอาจมีมากกว่านั้นแต่เขาแค่เลือกจะไม่พูดก็เท่านั้นเอง ส่วนที่บอกให้อ่านกันขำๆ อยากให้ลองอ่านที่เราเขียนอธิบายอีกรอบนะคะว่า เราอ่านกันขำๆ แต่เจ้าของผลงานเขาจะรู้สึกขำกับมันบ้างหรือเปล่า อันนี้เราอยากเสนอให้ลองคิดถึงมุมมองเจ้าของผลงาน โดยเฉพาะเป็นชาวต่างชาติซึ่งเขาก็มีวัฒนธรรม ความเชื่อ ทัศนคติแตกต่างจากบ้านเราดูนะคะ

เราเข้าใจว่าคุณ koyuki เป็นแฟนคลับของ ffman หากคำพูดใดไปล่วงเกินคุณ ffman ก็ขออภัยจริงๆ เราเพียงแต่อยากจะพูดถึงมารยาท และความรู้สึกของเจ้าของผลงานให้เพื่อนๆ ได้เข้าใจมากขึ้นแม้เพียงสักนิดก็ยังดีเท่านั้นจริงๆ ค่ะ

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมแสดงความคิดเห็นนะคะ ^___^
 

มัวแต่เสพดราม่า.............อร้ากก!!! กับไปเก็บตกประเด็นเอนทรีที่แล้วเพิ่มเติม ไว้พรุ่งนี้ไปสอบสัมภาษณ์งานแล้วบิ้วอารมณ์ขึ้นอาจจะลองลงมือทำอะไรสักอย่างมั้ง ^^a

 ความจริงตั้งใจว่าจะเอาฟิคเรื่องใหม่มาลง แต่เจอเรื่องเซ็งเมื่อเช้า+ตามดราม่า เลยเขียนไม่จบ OTL (เสพดราม่ามากไปไม่ดีจริงๆ ด้วยโฮวววว) สุดท้ายงั้นเอาฟิคเก่ามาลงแล้วกัน =_=;;; เรื่องนี้เขียนลงบอร์ดไปพักหนึ่งแล้วแต่ย้ายเอามาลงอีกทีค่ะ ^^

ส่วนเม้นฟิค Love Flu ขอติดไว้ก่อนไว้วันสองวันจะมาอีดิทเขียนเม้านะคะ (อยากเขียนตอบเม้นฟิคมานานแล้ว T^T แต่นี่ลืมเขียนตอบ แงๆๆ)

เนื้อหาในเอนทรีนี้ ไม่ได้มี ส่วนเกี่ยวข้องกับ ประเทศ บุคคล หรือองค์กรใดที่มีอยู่จริงบนโลก หากท่านมีความอ่อนไหวเกี่ยวกับประเทศ หรือความสัมพันธ์เกี่ยวกับประเทศ ขอความกรุณาปิดหน้านี้ทิ้งด้วยค่ะ ^^ 

เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่่มีเนื้อหาเสียดสี โดยตัวละครในเรื่องได้ดัดแปลงมาจากประเทศบนโลก กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

Y Alert! เนื้อหาที่จะกล่าวถึงต่อจากนี้เป็น Boy's Love อันเป็นจินตนาการส่วนตัวของเจ้าของบลอคเองไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อหาจริง ของเฮตาเลียแต่ประการใด และเฮตาเลียไม่ใช่การ์ตูน Y ค่ะ

Title Only Little Thing I Can Do
Pairing: USxUK
Rate: G


"ฉันขอแนะนำว่าวันนี้นายอย่าไปยั่วโมโหหมอนั่นมากก็แล้วกัน อารมณ์หมอนั่นดูไม่ค่อยปกติสักเท่าไร" ฝรั่งเศสอธิบายให้ฉันฟังด้วยน้ำเสียงจริงจังขณะที่ฉันพยักหน้าไปตามเรื่อง มันน่าหงุดหงิดออกจะตายที่มีใครสักคนมาเตือนนั่นเตือนนี่เหมือนกับเห็นเรา เป็นเด็กสามขวบอย่างไรอย่างนั้น

และคนที่จู้จี้กับเรื่องน่าหงุดหงิดแบบนี้เสมอก็คือคนที่ฉันกำลังจะไปพบ ...อังกฤษ ด้วยงานที่กองสุมและหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบมากมาย โดยเฉพาะช่วงนี้ฉันต้องเตรียมรอต้อนรับท่านผู้นำคนใหม่จนหัวหมุนทำให้ฉันไม่ ได้ติดต่ออังกฤษมาตั้งสามเดือนแน่ะ แต่สำหรับพวกเราซึ่งมีอายุขัยยาวนาน ระยะเวลาสามเดือนมันก็เป็นแค่ช่วงสั้นๆ เท่านั้นและอังกฤษก็ดูจะไม่ใส่ใจกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย (แน่นอนฉันก็ไม่ใส่ใจเหมือนกัน!)

จนกระทั่งเมื่อวานนี้ที่เขาโทรศัพท์มาหาฉัน...จนกระทั่งตอนนี้ยังจำได้ดีว่าเสียงของอังกฤษนั้นฟังดูปร่ากว่าที่เคย

"อเมริกา..." เขาเอ่ยชื่อของฉันเพียงคำเดียวก่อนจะวางหูไปราวกับเขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าเป็นเรื่องน่าขายหน้าที่โทรศัพท์มาหาฉัน

แน่ล่ะ...ฮีโร่อย่างฉันรู้ทันทีว่าอังกฤษกำลังต้องการความช่วยเหลือ เพราะฉะนั้นฮีโร่อย่างฉันจึงต้องรีบเหาะมายังเกาะเล็กๆ แห่งนี้ยังไงล่ะ (ฉันมีสำนึกของความเป็นฮีโร่ที่ดีใช่มั้ยล่ะ)

ฉันแปลกใจนิดหน่อยที่ฝรั่งเศสออกจากประตูตอนที่ฉันลงจากรถ ริมฝีปากเบะลงอย่างช่วยไม่ได้ตอนที่หมอนั่นบอกว่ามาพบอังกฤษก่อนจะรู้สึก โล่งใจกับประโยคต่อมาว่าฝรั่งเศสแค่บังเอิญแวะมาเพราะมีเอกสารที่อยากให้ อังกฤษเซ็นรับทราบ

อย่างน้อยอังกฤษก็ไม่ได้โทรเรียกฝรั่งเศส เขาโทรหาฉันแค่คนเดียว นั่นทำให้ฉันอดดีใจไม่น้อยแม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตามเถอะ

หลังจากฝรั่งเศสขึ้นรถจากไปแล้ว ฉันจึงเดินเข้าบ้านของอังกฤษ บรรยากาศโบราณ เชยๆ แสนคร่ำครึยังคงอนุรักษ์ไว้เหมือนกับตัวเจ้าของบ้านไม่เคยเปลี่ยน กระนั้นฉันก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศในบ้านนั้นแตกต่างไปจากเดิม ความเงียบที่เงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้างั้นเหรอ เครื่องเรือนที่ฝุ่นจับบางๆ ทั้งที่ปกติเจ้าของบ้านรักความสะอาดยิ่งกว่าอะไรรึ หรือจะเป็นดอกไม้ในแจกันซึ่งเหี่ยวแห้งเพราะขาดการรดน้ำนั่นล่ะ ไม่ใช่ มันมีมากกว่านั้น...อะไรบางอย่างที่ฉันไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันคืออะไร

ขณะที่ฉันได้แต่สงสัย ขาทั้งสองก็พาฉันมาถึงห้องนั่งเล่นของอังกฤษพอดี และด้วยความเคยชินสายตาฉันก็เหลียวมองเก้าอี้นวมซึ่งตั้งอยู่ข้างหน้าต่าง ...เก้าอี้ตัวโปรดที่อังกฤษมักจะนั่งอยู่เป็นประจำเสมอ

อังกฤษวันนี้ดูแปลกไปอย่างที่ฝรั่งเศสว่าไว้จริงๆ ใบหน้าซึ่งมักเชิดตรงและถือดีบัดนี้กลับเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง นัยน์ตาสีเขียวมรกตที่มักจะขุ่นขึ้งเสมอยามที่ฉันยั่วโมโหบัดนี้กลับเต็มไป ด้วยแววสับสนและว้าวุ่น รอยยิ้มเยาะซึ่งมักประดับอยู่บนมุมปากเสมอมาตอนนี้กลับเลือนหายไร้ซึ่ง อารมณ์ใดๆ สิ้น

ฉันจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกไม่คุ้นเคย...อังกฤษดูไม่สมเป็นอังกฤษเอาเสียเลย นี่มันมากกว่าที่ฉันคาดไว้เลยแฮะ

"...อเมริกาเหรอ" ทั้งที่ฉันยืนอยู่ตั้งนานสองนานแล้ว อังกฤษเพิ่งจะมองเห็นและทักทาย ฉันนึกโมโหจนอยากต่อว่าขึ้นมานิดหน่อย

" ก็แหงอยู่แล้วสิ สมองเลอะเลือนหรือแก่จนสายตาฝ้าฟางจนมองไม่เห็นฉันแล้วเหรอไง" ทั้งที่หยอกล้ออย่างเคยแท้ๆ แต่ทันทีที่หลุดปากพูดออกไปนัยน์ตาสีเขียวตรงหน้าก็พลันสั่นไหวและทำให้ฉัน นึกเสียใจที่พูดประโยคเมื่อครู่ออกไป

"มองไม่เห็น...มองไม่เห็นงั้นเหรอ" อังกฤษทวนคำซ้ำอย่างเชื่องช้า อากัปกริยาของเขาทำให้ฉันไม่ชอบใจเอาซะเลย เฮ้! ทำแบบนี้ไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ คนอย่างเธอน่ะต้องลุกขึ้นมาโวยวายต่อว่าฉันสิ...

หยาดน้ำใสๆ ร่วงผล็อยลงมาจากนัยน์ตาสีเขียวสว่าง ฉันจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ อังกฤษ...คนถือดี ทะนงตนไปเสียทุกเรื่องอย่างน่ารำคาญกำลังร้องไห้?

ก็ไม่ใช่ไม่เคยเห็นอังกฤษร้องไห้นะ แต่นั่นมักจะเป็นตอนที่เจ้าตัวกำลังเมาได้ที่ หรืออย่างมากก็แค่น้ำตาคลอๆ เวลาฉันแกล้งพูดอะไรให้เขาเจ็บแค้นใจเล่น นี่เป็นครั้งแรก...ไม่สิเป็นครั้งที่สองที่ฉันได้เห็นน้ำตาแบบนี้ของอังกฤษ

น้ำตาที่ร้องไห้เพราะกลัวว่าตัวเองกำลังทำของสำคัญหลุดไปจากมือ...

"ไม่เห็น...ทำยังไงก็ไม่เห็น..." คงเพราะร้องไห้ถ้อยคำตอกย้ำของอังกฤษนั้นจึงฟังดูกระท่อนกระแท่น ฉันไม่ค่อยแน่ใจว่าเขาตั้งใจพูดกับฉันหรือเปล่า แต่คิดว่าคงไม่ใช่ "ตั้งสองวันแล้ว ทำไมฉันถึงหาพวกเขาไม่เจอ แฟร์รี่ของฉันหายไปไหน"

พูดเรื่องบ้าอะไรของเธอน่ะ? ฉันเกือบหลุดปากถามออกไป แต่สมองที่ฉลาดเฉลียวทำให้ฉันนึกออก แฟร์รี่? หมายถึงไอ้อาการฟั่นเฟือนประสาทหลอนของอังกฤษน่ะเหรอ มองไม่เห็นก็แปลว่าหายจากอาการเพี้ยนๆ แล้วสิ ก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่เหรอไง ลองมาเป็นฉันที่เห็นเธอเอาแต่หัวเราะพูดคุยอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าดูบ้างสิ คนสติดีไม่มีใครเขาเป็นหรอกนะ

ถ้าเป็นอังกฤษยามปกติฉันคงจะแกล้งพูดถ้อยคำเหล่านั้นเผื่ออังกฤษจะโวยวาย อาละวาดขึ้นมาบ้าง แต่พอเห็นอังกฤษร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย คำพูดเหล่านั้นก็ถูกเหวี่ยงทิ้งไปจากสมอง

และนั่น...ทำให้ฉันไม่รู้จะเลือกสรรถ้อยคำใดมาพูดนอกจากจะเดินเข้ามานั่งข้างๆ เขาซึ่งน้ำตาไหลอาบแก้ม

"เมื่อวานนี้ยูนิคอร์นยังจูบแก้มอวยพรฉันก่อนไปทำงานอยู่เลย" อังกฤษเอ่ยขึ้นช้าๆ

ในขณะที่ฉันได้แต่นั่งฟัง

"อาทิตย์ที่แล้วพวกแฟร์รี่ยังช่วยกันจัดดอกไม้ในแจกัน ยังบอกฉันเลยว่าอยากให้ฉันช่วยตัดดอกกุหลาบสีขาวมาให้พวกเธอสักช่อหนึ่ง" ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมานั้นสั่นเครือ

ฉันได้แต่ทาบมือลงกับมือซึ่งเย็นเยียบของอังกฤษ

"พวกคนแคระก็ยังเมาแอ๋ เพราะดื่มหนักกันตั้งแต่เมื่อวาน ฉันอยากจะเชื่อจริงๆ นะว่าพวกเขาแค่ออกไปขุดเหมืองที่ไหนสักแห่งโดยไม่บอกฉัน" หยดน้ำอุ่นๆ ร่วงหล่นต้องหลังมือ

ฉันไม่อาจทำอะไรได้นอกจากดึงอังกฤษมาซบอก

ถ้าเป็นปกติอังกฤษคงขัดขืนแล้วหันมาตวาดใส่ฉันว่าทำบ้าอะไรของนาย แต่วันนี้อังกฤษไม่ทำอย่างนั้นเขาเอาแต่ร้องไห้ ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กๆ...

ไม่ชอบใจเอาซะเลย...

"เธออาจไม่สบายหรือสมองเพี้ยนไปจากเดิมที่เพี้ยนอยู่แล้วนิดหน่อย วันนี้เลยอาจมองไม่เห็นก็ได้มั้ง" มันเป็นคำปลอบที่แสนจะงี่เง่า แต่ฉันก็คิดหาเหตุผลอะไรไม่ออกที่จะปลอบใจอังกฤษได้

ก็ในเมื่อไอ้สิ่งที่อังกฤษพูดมาทั้งหมดมันไม่มีตัวตนแต่แรกไม่ใช่เหรอ...

ทั้งที่ฉันคิดว่าฉันปลอบเขาได้ดีที่สุดแล้ว อังกฤษกลับเอ่ยเสียงขื่น "ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีสิ"

"ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว คนบ้าอย่างเธอไม่หายเพี้ยนง่ายๆ หรอก เดี๋ยวภาพหลอนพวกนั้นก็กลับมาแหละ" ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดไม่ดีกับอังกฤษแบบนี้ แต่พอเห็นเขาให้ความสำคัญกับสิ่งไม่มีตัวตนพวกนั้นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึก รำคาญใจจนพูดจาใจร้ายออกไป

และทั้งที่แขวะไปแบบนั้นแท้ๆ อังกฤษกลับเมินเฉยกับคำพูดของฉันได้อย่างน่าโมโห "คุณกัปปะเคยบอกฉันว่าพอยุคสมัยเปลี่ยนไปตัวตนของพวกเขาก็หลงเหลือเป็นเพียง แค่ความเชื่อและตำนาน"

มันก็เป็นอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ แล้วนี่เธอพูดถึงใครอีกแล้วน่ะ

"คุณกัปปะบอกว่า...ญี่ปุ่นเองก็เคยคุยเคยมองเห็นพวกเขา...แต่สุดท้าย..." บรรยากาศมืดมนเคลื่อนตัวเข้ามา พอมองออกไปหน้าต่างสายฝนก็เริ่มร่วงหล่นเปาะแปะไม่ขาดสายเหมือนเช่นอารมณ์ ของอังกฤษในตอนนี้

"อเมริกา..." อังกฤษเรียกชื่อของฉันราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันมีตัวตนอยู่ข้างๆ

"ฉันน่ะ...ไม่ได้กลัวจะไม่ได้พบพวกเขาอีกแล้วหรอกนะ..." อังกฤษเอ่ยเสียงสั่นสะท้าน บางทีคงเป็นเพราะฝนข้างนอกนั้นเย็นจึงพาลให้ภายในห้องนั้นหนาวตามไปด้วย

"แต่อเมริกา ฉันกลัว...ฉันกลัวว่าสักวันหนึ่งฉันจะลืมเรื่องของพวกเขาไป"

สายฝนยังคงเทลงมาไม่หยุดยั้ง เสียงหยดน้ำที่กระทบบานหน้าต่างทำให้ห้องไม่เงียบจนเกินไป และทำให้ฉันสามารถเฝ้ามองอังกฤษที่เอาแต่ร้องไห้ด้วยความกลัวไปเรื่อยๆ ไม่ใส่ใจว่าเสื้อแจ้กเก็ตของฉันจะเลอะน้ำตาเป็นดวงสักแค่ไหน

พูดได้ไม่เต็มปากหรอกนะว่าฉันเข้าใจความรู้สึกของอังกฤษ เพราะฉันมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนสมบูรณ์ไม่ได้ฟั่นเฟือนเห็นภาพหลอนแบบเขา แต่ความกลัวที่จะลืมใครสักคนงั้นเหรอ ฉันคิดว่าฉันพอจะเข้าใจนะ

ก็การลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดมันน่าเศร้าออกจะตายนี่นา
ฉันเอง...ถ้าสักวันหนึ่งต้องลืมเรื่องของอังกฤษไปล่ะก็ ฉันคงทรมาน คงหายใจไม่ออกตายแน่ๆ
เพราะอย่างนั้น...ความรู้สึกของอังกฤษในเรื่องนี้ฉันคิดว่าฉันพอจะเข้าใจนะ
เข้าใจจนอดสงสัยไม่ได้ว่า...ถ้าสักวันหนึ่งอังกฤษเกิดลืมเรื่องของฉันไปบ้าง
เขาจะร้องไห้ให้ฉันเหมือนแบบนี้บ้างหรือเปล่า

ฉันกัดริมฝีปากหยุดความคิดไร้สาระทั้งปวง จะไปอิจฉาสิ่งที่ไม่มีตัวตนให้ได้อะไรขึ้นมา ฉันไม่เหมือนเจ้าพวกภาพลวงตาพวกนั้นสักหน่อย ฉันมีตัวตนมีเลือดเนื้อ มีชีวิตมานั่งอยู่ข้างๆ อังกฤษคนไม่ได้เรื่องตอนนี้ไม่ใช่หรือไง

ฉันน่ะไม่เหมือนพวกแฟร์รี่ ยูนิคอร์นอะไรที่เธอเอาแต่พร่ำเพ้อหรอก
เพราะไม่ว่ายังไงก็ตามฉันก็จะไม่มีวันทิ้งเธอแล้วหนีหายไปเหมือนกับเจ้าพวกนั้นหรอก...ไม่มีวัน

คิดได้ดังนั้นฉันจึงยกมือปาดน้ำตาของอังกฤษ น้ำตาของอังกฤษนั้นอุ่น...ไม่เย็นชื้นเหมือนสายฝนข้างนอก และแม้จะปาดออกไป น้ำตาของอังกฤษก็ยังคงไม่หยุดไหล

เช่นนั้นฉันจึงแนบเรียวปากจูบซับน้ำตาแทนพร้อมกับกระซิบ "เดี๋ยวพวกเขาก็กลับมา..."

"อเมริกา..."

"เดี๋ยวก็กลับมา...อาจเป็นพรุ่งนี้ ปีหน้า หรืออีกหลายปีข้างหน้า..." สองแขนของฉันโอบกอดอังกฤษไว้ "ถึงตอนนั้นหากพวกเขายังไม่กลับมา..."

"ฉันก็จะมานั่งอยู่ข้างเธอแบบนี้ก็แล้วกัน"

ฉันรู้ดี...ว่าฉันไม่ใช่คนที่ปลอบใจคนเก่งเท่าไร

และแน่นอน...ฉันไม่ได้เข้าใจว่าอังกฤษนั้นกำลังกลัดกลุ้มเรื่องอะไร
แต่อย่างน้อยการที่อังกฤษโทรศัพท์มาหาฉัน...ฉันก็รู้ดีว่าเขาต้องการฉันมากแค่ไหน
ฮีโร่อย่างฉันอาจจะไม่เข้าใจความรู้สึกของอังกฤษเลยสักเรื่อง...
สิ่งเดียวที่ฮีโร่อย่างฉันสามารถทำได้...มีเพียงแค่นั่งอยู่ข้างๆ และกอดเขาไว้เสมือนว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว
และนั่นคือสิ่งเล็กน้อยที่ฮีโร่อย่างฉันสามารถทำได้เพื่อเขาจริงๆ...

END

Postscript: เสร็จแล้ววว ฟิคเบย์เอย์ที่ไม่ได้เขียนร่วมเดือน (รู้สึกเกือบๆ สองเดือนได้มั้ง...) หลังจากติดสอบ ติดดิสเซอ ติดเที่ยว (เอ๊ะ?) จนตอนนี้กลับไทยแล้วในที่สุดก็มีเวลาเขียนสักที TvT คิดว่าหลังจากนี้ช่วงระหว่างหางานคงมีเวลาเขียนไปเรื่อยๆ ล่ะมั้งค่ะ เพราะยังดองและโมเออยากเขียนตั้งหลายอย่างอ่ะน้า

เรื่องนี้เป็นพลอตที่คิดระหว่างไปเที่ยว Bristol ไม่เกี่ยวอะไรกับสถานที่ค่ะ (จะพูดทำไมเนี่ย) แค่คิดว่าถ้าสมมติอังกฤษเกิดไม่เห็นแฟร์รี่ขึ้นมาจริงๆ สักวันจะเป็นยังไงนะ แล้วก็นึกถึงว่าจริงๆ ญี่ปุ่นก็เคยมีช่วงเวลาที่มองเห็นเหมือนกันนี่นะ ถ้าเวลาที่ความเชื่อเริ่มเปลี่ยนไปและเริ่มมองไม่เห็นจะเป็นยังไง พอคิดงั้นอังกฤษคงน่าสงสารแย่เลยอยากเขียนมุมมองของเมริกาออกมาแบบนี้น่ะค่ะ ^^

ไม่รู้คนอ่านจะหมั่นไส้เมริกากันมั้ยนะ แต่ตอนเขียนคิดว่าพยายามเขียนให้เห็นว่าเมริการักและหึงอังกฤษมากๆ นะคะ ถ้าสื่อให้เห็นถึงความรักของเมริกาที่มีต่ออังกฤษได้ก็ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ >__<

กับจริงๆ แรกเริ่มตอนจบอยากจะเขียนให้วันต่อมาอังกฤษกลับมาเห็นพวกแฟร์รี่ได้ตามเดิม นะแต่กลายเป็นประโยคจบมันหยุดที่ตรงนี้ซะเอง เลยเลือกจะจบให้คิดเองดีกว่าว่าอังกฤษจะกลับมาเห็นแฟร์รี่เหมือนเดิมมั้ย แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมริกาก็จะอยู่ข้างๆ น่ะนะ (แต่อีกใจก็คิด เมริกาจะเชื่อใจได้สักแค่ไหนเชียวน้า เป็นคู่ที่คาดเดาได้ยากจริงๆ น้า)

 เรื่องนี้มาคิดดูเขียนอังกฤษในมุมที่อ่อนไหวมากเหมือนกันแฮะ แต่หลังๆ รู้สึกตัวเองชอบเขียนเมริกาที่รักอังกฤษมากๆ จัง เพ้อออออ